Schrödingers fiets a.k.a. testrit DF

Gisteren zoals al gemeld dus een proefritje gemaakt in de DF. Wat nu volgt is geen 'review' maar zijn hooguit wat losse notities. Ik heb het gevoel nu nog geen afgeronde conclusie te kunnen presenteren.

Omdat ik 1.87 lang ben had ik gesuggereerd in de DF-XL een proefrit te maken. Bij Intercitybike werd ik door Frank echter eerst richting de gewone DF gedirigeerd. Frank vertelde dat de beenlengte of de schoenmaat vaak de beperkende factoren zijn en bij mij zijn mijn benen voor mijn lengte juist ongewoon kort. De DF leek met beperkte aanpassingen in positie van de cranks en het zitje best te gaan passen.

Na een paar keer een blokje om maakte ik een testritje van 30km langs het Ketelmeer. Grosso modo was het ongeveer wel wat ik verwachtte. Zoals zo ongeveer iedereen ook al beweert is één van de eerste zaken die opvallen dat de aandrijving zeer direct voelt. Dat lijkt niet in hoofdzaak een kwestie van het lagere gewicht maar vooral van een stijvere aandrijflijn.

Al na een paar honderd meter viel me op hoe beroerd de standaard demping van het achterwiel is. Op het eerste stukje slecht asfalt begon het achterwiel al te dribbelen. De demping in de DF is denk ik niet slechter dan de standaard demping van een Quest of Strada - volgens Ymte zo 'ie zelfs beter moeten zijn - maar ik ben afgelopen jaar verwend geraakt door verbeterde demping dankzij een prototype hydraulische demper van Velomobiel.nl. In een volgende fiets wil ik dus graag een gelijkwaardige demping.

Een detail: de spiegeltjes zitten dichter bij je hoofd. Daardoor heb je meer zicht als je er in kijkt maar keerzijde is dat je er minder makkelijk in kijkt. In de Quest hoef ik maar iets naar de zijkant te turen om in de spiegels te kunnen kijken, wat het eenvoudig maakt om het verkeer achter je in de gaten te houden. Bij de DF moet je bewuster kiezen om in de spiegels te gaan kijken. Uiteraard is het wel mogelijk om de spiegels meer naar voren te plaatsen maar ze komen dan op een minder nette plek op de fiets.

Inderdaad is de wegligging in de bochten zekerder dan die van mijn Quest. Over zoiets banaals als de topsnelheid durf ik weinig te melden, anders dan dat ik me nog veilig voelde toen ik met bijna 80 km/h de Ketelbrug naar beneden reed (geholpen door een rugwind).

Verder: ik kwam ondanks de instelwerkzaamheden van Frank toch af en toe met mijn hakken tegen de bodem van de fiets. Dat gebeurde vooral op momenten dat ik even wat meer onderuit in de fiets ging zitten. Door de zo net wat kortere afstand tot de cranks hield ik denk ik mijn voeten wat meer verticaal waardoor ze eerder de bodem raakten. Oplossing is waarschijnlijk om de afstand tot het crankstel net nog wat groter te maken. Terug bij Intercitybike leek dat ook nog wel mogelijk: het zitje zou nog een paar centimeter naar achteren geplaatst kunnen worden.

Het lastige van zo'n proefrit is dat het een vergelijking is tussen een fiets die ik gewend ben en die helemaal perfect op maat is en een fiets die nét niet goed op maat ingesteld is. De grote vraag voor mij is nu vooral of ik 'm echt goed op maat kan krijgen - vermoedelijk wel - en hoe die dan rijdt in vergelijking tot de Quest. Als ik de DF goed passend zou kunnen krijgen is het denk ik wel een zeer aantrekkelijk om een fiets te berijden die nergens iets te veel heeft.

Verkocht!

Morgen ga ik op bezoek bij Intercitybike om een proefrit te maken in de DF-XL. Het is niet zo dat ik directe koopplannen heb maar ik ben wel zeer benieuwd hoe die fiets rijdt. Op basis van wat ik her en der lees en zie heb ik natuurlijk mijn vooroordelen. Mijn indruk is nu dat ik bij een vervanging van de Quest als eerste aan een Quattrovelo zou denken. Qua snelheid ruwweg vergelijkbaar met de Quest maar dan met meer veiligheid en comfort. Van de DF-XL verwacht ik nu vooral dat het meer een fijn racekarretje is, niet zozeer in topsnelheid (minder van belang) maar vooral in het snel optrekken en de wegligging in bochten.

Ik sluit echter niet uit dat ik morgen zo hebberig wordt dat ik er meteen één bestel. Dat is wel een neiging waar je mee moet oppassen. Het ritje dat ik vanochtend met de Quest maakte was namelijk zo fantastisch dat als ik gedacht zou hebben dat het een DF was ik er meteen één besteld had. Gelukkig was het de fiets die ik al heb, dus hoef ik 'm niet meer te kopen!

Ik plande vanochtend om een niet te lang stuk te gaan rijden met redelijk beperkte inspanning. Met die redelijk beperkte inspanning reed ik op de Lekdijk echter zo vele kilometers lang met een snelheid tussen de 45 en de 50 km/h. Heerlijk! En ongelooflijk eigenlijk dat je gewoon met menskracht zonder je het leplazarus te trappen zo snel kan fietsen! Vanwege de heersende wind moest ik op de terugweg wel wat stevig trappen om zo tegen de 45 km/h te rijden, maar ook daarvoor hoefde ik zeker niet in het rooie te gaan.

Benieuwd hoe ik na morgen naar het verschil tussen Quest, Quattrovelo en de DF kijk.

Tikje verholpen

Al een tijdje maakte mijn Quest een tikkend geluid dat gelijk opging met mijn trapfrequentie. Alleen als ik echt rustig trapte of probeerde om 'rond' te trappen hoorde ik het niet. Het stoorde me niet heel erg maar uiteraard wilde ik er wel vanaf. Probleem bij zo'n geluidje is dat het heel lastig te vinden kan zijn. Ik vermoedde dat het achter bij de derailleur vandaan kwam maar daar was in stilstand niets te zien. Ik overwoog al een constructie te maken om met een camera verdachte locaties tijdens het fietsen in de gaten te kunnen houden, maar dat bleek vooral een gedachtenexperiment. In het echt best lastig uit te voeren en zoals al gezegd, zo enorm stoorde het me nu ook weer niet.

Onlangs las ik echter bij Pé Koomen op zijn weblog "Een verborgen tikje dat stoort." over een mogelijk vergelijkbaar tikje. Kees van Hattem suggereerde daarop om te kijken naar de bevestiging van het trapstel of de beugel van het stoeltje.
Enfin, ik heb de bouten van het trapstel aangedraaid én ook de beugel achter het stoeltje wat beter bevestigd en voilà, het tikje is weer verdwenen. Jammer dat ik nu niet weet waardoor het kwam, maar ik gok op het trapstel.

Verder nieuws: hoewel ik gisteren weer een lek had met een F-Lite (een leegloper, ik ontdekte het gelukkig terwijl er nog goed mee te fietsen was) denk ik dat ik er toch nog maar mee blijf rijden. Ondanks de nadelen (snel lek, korte draaicirkel) lopen ze wel erg fijn en zijn ze zo gewisseld.

Versteviging bevestiging zitje

Recent had ik het zitje in mijn Quest nog net weer een klein tikje verder onderuit geplaatst en verlaagd zodat ik ondanks mijn relatief lange rug toch ideaal laag in de fiets kan zitten (zie Go Lower (november 2016), Quest lager dan laag (april 2016)). Ik kijk nu net over de 'motorkap' heen. Het zitje zit werkelijk op de meest lage positie die mogelijk is.

Een ideale zitpositie maar ik was wel wat bevreesd dat de constructie, waarbij ik het zitje met een bout door het carbon direct aan de beugel aan de wielkasten monteer, uiteindelijk zou kunnen gaan uitscheuren of uitlubberen. Het zitje zou dan kunnen gaan steunen op het huis van het kettingwiel, waarmee het kettingwiel aan zou kunnen gaan lopen. Ik besloot daarom de constructie te verstevigen met een aluminium plaatje aan de binnenzijde van de zitting.

Aluminium plaat binnenzijde zitje

Constructie aan de buitenzijde, met bouten originele plaatje

Bevestigd aan de wielkasten

Bevestiging vanaf binnenzijde gezien

F-Lite razendsnel afgeschreven

F-Lite banden lopen inderdaad lekker en snel maar ik twijfel er nog aan of het de band voor mij is. De eerste heb ik na minder dan 1000 km moeten afschrijven. Ik kreeg na een km of 500 een lekke band door een wat groter stuk glas. Het gat was dermate groot dat het me verstandig leek om ook aan de binnenzijde van de band een plakker te doen. Dat werkte zo goed dat ik in ieder geval een paar honderd kilometers verder kon rijden zonder lek te gaan. Echter, toen ik afgelopen woensdag wat aan de Quest ging sleutelen (verstevigen bevestiging zitje) viel het me op dat de band niet meer net rond was. Zelfs op de foto is dit te zien.

Te groot gat in de F-Lite

Bij nadere inspectie bleken er juist in deze band ook erg veel kleine scherpe steentjes te zitten. Bij de band aan de andere zijde was dat nauwelijks het geval. Hoe dan ook, ik heb deze F-Lite moeten afgeschrijven. Gelukkig had ik er nog ééntje liggen zodat ik nu niet Pippi-Langkous hoef te rijden.

Ik geef de F-Lites nog wel een kans. Wellicht was dit stomme pech (wie rijdt er dan ook direct na Oud en Nieuw door Culemborg...) & bovendien was mijn eerste ervaring met de Shredda ook zeer ongelukkig (bochel in band, productiefout?).

Strava, racefietsers en velomobielen

Dat Strava leuk is om te gebruiken hoef ik hier niemand uit te leggen. Strava is zelfs zo leuk dat naar schatting 65% van de racefietsers die ik tegenkom Strava lijkt te gebruiken. Ook voor andere sporten als bijvoorbeeld hardlopen is Strava een fijne app.

Als fietser in een snelle velomobiel rij je onbedoeld al snel één of meerdere KOMs. Voor mij is zo'n KOM een leuke bijzaak, maar uiteindelijk niet echt van belang omdat het vaak zo makkelijk is ze te verzamelen. Begrijpelijkerwijs zijn racefietsers daar niet blij mee. Voor een racefietser is het vaak een zeer serieuze prestatie om een KOM te halen. Voor velen is daardoor juist het behalen van een KOM een enorme uitdaging en één van de belangrijkere zaken die Strava aantrekkelijk maken.

Behoorlijk lullig dus als wij als ligfietsers KOMs aan flarden rijden alsof het niets is. De mooiste oplossing voor dit probleem zou zijn als Strava een apart categorie zou instellen voor velomobielen. Al jarenlang wordt er hier bij Strava om gevraagd maar het lijkt er niet van te komen. Waarschijnlijk vormen die paar duizend velomobielrijders een te kleine doelgroep om de moeite nemen hun software aan te passen.

Wat dan te doen als we racefietsers niet willen pesten maar toch als ligfietser onze resultaten willen delen? Strava zelf adviseert om eigen ritten met een velomobiel te 'vlaggen' of privé te maken. Een eigen activiteit 'vlaggen' als gevaarlijk of oneerlijk voelt voor mij niet goed. Ik heb tenslotte op eigen kracht de prestatie neergezet en ik wel al helemaal niet het cliché-beeld versterken dat ligfietsen gevaarlijk zijn. Als 'privé' markeren doet juist het waardevolle sociale karakter van Strava teniet.

Een tijdje heb ik gedacht 'vlag mij maar lekker totdat Strava contact opneemt, dan ga ik wel weer zeuren om het toevoegen van een klasse voor velomobielen'. Ik heb besloten die tactiek niet meer te volgen. Om te beginnen geloof ik niet meer dat Strava naar ons gaat luisteren. Ten tweede is voelt het heel irritant om gevlagd te worden. Vooral het anonieme karakter staat me erg tegen. Als iemand me het gewoon vriendelijk zou verzoeken om een rit privé te maken zou ik daar zonder mokken aan tegemoet komen, maar anoniem vlaggen doet mij de kont tegen de krib gooien. Tot slot blijft het rijden van KOMs onsympathiek ten opzichte van racefietsers dus ik zocht een andere aanpak.

Wat ben ik dan nu van plan? Ik ga zeker niet mijn eigen ritten vlaggen en ik wil ze ook kunnen delen met anderen (en ik zie ook graag de ritten van anderen). Als compromis ben ik van plan om voortaan ritten waarop ik een KOM rij na enige dagen op privé te zetten. Uiteindelijk pak ik daar niemand een KOM mee af en kunnen we zo als ligfietsers toch ook prestaties delen. Als in die paar dagen iemand me toch gaat vlaggen - wat ik wil voorkomen door als beschrijving toe te voegen dat ik de rit privé zal maken - dan ga ik alsnog van de gelegenheid gebruik maken om bij Strava om een aparte categorie te vragen.

Misschien zou het helpen als racefietsers solidair zouden zijn en ons zouden kunnen helpen in ons verzoek aan Strava om een eigen klasse.

Oliebollentocht

Morgen staat de tocht der tochten voor velomobielen weer op de agenda. Ik kan het niet meer precies reconstrueren maar voor mij wordt het de derde of de vierde keer dat ik mee fiets.

In 1998 had ik mijn eerste velomobiel, een Verhees Alleweder. Ik woonde toen in Den Haag. Ik vermoed dat ik toen ook meegereden ben met de tocht die toen nog gewoon 'Allewedertocht' heette en die in dat jaar door het in Den Haag gevestigde Kemper Ligfietsen georganiseerd werd.

Mijn Verhees Alleweder in 1998.

In 1999 organiseerde Kemper Ligfietsen de tocht opnieuw. John Poot, medewerker van Kemper, was in die periode de vaste fietsmaat van Allert Jacobs op de rug-aan-rugtandem. John was één van de eersten die in een carbon uitgevoerde Alleweder reed (C-Alleweder, later Limit). Eind 1999 had mijn Verhees panne, een veerpoot was deels door de wielkast gescheurd. Via John kon ik echter een rode Limit lenen om toch mee te kunnen rijden met de Oliebollentocht, die toen inderdaad niet meer alleen door aluminium Alleweders gereden werd.

Mobiel bellend (!) in geleende Limit (C-Alleweder), oliebollentocht 1999.

Na een paar jaar zonder velomobiel (zo waren die sigaarfietsen ondertussen gaan heten) kocht ik in 2008 een Quest om daarmee van Houten naar mijn werk in Amsterdam te rijden. In 2009 werd de Oliebollentocht vanuit Utrecht georganiseerd en reed ik ook mee. We vertrokken vanaf het Domplein, midden in de stad. Er was dan ook de nodige media-aandacht.

Krantenartikel (krant ?) oliebollentocht 2009.

Dit jaar is het plan om rond 7:30 vanuit Houten te vertrekken en dan via de Stichtse Brug eerst naar Velomobiel.nl te rijden. Daar wil ik de knipperautomaat van de fiets vervangen in de hoop dat daarmee de richtingaanwijzers weer gewoon knipperen (nu branden ze continu). Ik overweeg om verder vanaf Intercitybike de korte route naar Flevonice te rijden en dan direct via Nijkerk huiswaarts te gaan.