dinsdag 29 november 2016

Onderhoud fietspomp

Toen in onlangs met een lekke voorband langs de weg stond viel me op dat de SKS Air X-Press fietspomp bijzonder zwaar pompte. Ik kreeg meteen een angstbeeld voor ogen ergens in the-middle-of-nowhere met een lekke band te staan en een pomp die niet functioneert. Thuis gekomen de pomp dus onderhanden genomen.
Ik schroefde de bovenzijde los en kon zo de zuigerstang met zuiger en al verwijderen. Ik voorzag de zuiger van een dikke lik vaseline en voila, de pomp glijdt weer soepel.

Dit was overigens niet de eerste keer dat ik onderhoud aan de pomp pleegde. Oorspronkelijk had de pomp een tweevoudige ventielklem. Echter, als ik daarmee een band met frans ventiel van lucht probeerde te voorzien kwam er of helemaal geen lucht uit het ding of het kwam er via het andere gat uit. Het lukte me niet te achterhalen wat er mis was of wat ik verkeerd deed. Ik bestelde dus een nieuwe ventielklem, speciaal voor een frans ventiel. Omdat ik toen toch met de pomp bezig was zaagde ik er meteen één van de voetsteunen af. Functioneel heb je aan één steun genoeg en waarom zou ik dan extra gewicht en volume meenemen? Overigens is de Air X-Press by design al verrassend licht.

Mijn favoriete fietspomp is overigens de SKS Rennkompressor, in combinatie met een eenvoudige koperen ventieldop /-klem, maar helaas is die wat te zwaar om in de fiets mee te nemen.

woensdag 23 november 2016

If they go low, go lower

Enige tijd terug had ik de ophanging van het zitje aangepast om dieper te kunnen zitten dan met de standaardconfiguratie mogelijk is. Ik had daarvoor de beugel achter het zitje verlaagd en het zitje aan de voorzijde direct aan de beugels op de wielkasten gemonteerd.

Ondertussen had ik het idee gekregen dat nog wat lager, en net nog wat meer naar voren, mogelijk zou moeten zijn. Zolang je zicht niet te veel vermindert heeft lager en meer naar voren zitten eigenlijk alleen maar voordelen. Je stroomlijn wordt beter en je zwaartepunt verschuift zo dat de fiets beter op de weg ligt en minder snel om gaat of sneller de bochten kan nemen.

Vandaag monteerde ik de beugel achter nog één gaatje lager (ik had de vorige keer een reeks extra gaatjes gemaakt, dat kwam nu goed uit). Omdat het zitje hierdoor ook naar voren komt haalde ik de bout waarop het zitje scharniert ook een plek naar achter (anders zou het niet meer passen). Die bout zat in het zitje eerst door het voorste en laagste gat (van de drie gaten van de metalen beugel die standaard op het zitje gemonteerd zit) maar nu moest 'ie ook verder naar achter. Het achterste en hoogste gat van de drie gaten in het zitje zat hiervoor op een nette plek. Door de hogere positie van het gat komt ook zo het zitje ook weer wat meer naar beneden. Het gat uitgeboord van 5 naar 6 mm en voila, alles past weer netjes. Het zitje hangt nu kort boven het huis van het kettinggeleidewiel maar komt er niet tegenaan. Perfect!

zitje onderzijde, bevestiging op hoogste en achterste gat
zitje, bevestigd direct aan de beugel op de wielkast
er was nog ruimte voor een gaatje lager

Direct een proefrit gemaakt en het zal vast verbeelding zijn maar ik meende te bemerken dat de fiets nu net weer strakker op de weg blijft liggen en ook de snelheid viel me vandaag niet tegen.

vrijdag 4 november 2016

Schwalbe 7A vs 7C vs 6

Recent een paar keer achter elkaar een lekke band gehad, waaronder bij een Shredda die er nog geen 200 km op lag. Nu is de herfst een periode waarin je eerder lek rijdt dan in de zomer maar er bleek meer aan de hand. Ik had laatste keren behoorlijk moeite om de binnenband zonder proppen en dus zonder vouwen in de buitenband te krijgen. Bij de meest recente lek viel me aan de binnenband op dat 'ie er uit zag alsof 'ie dubbel had gezeten. Dat was op de plek van het lek.

Ik legde de biba, minimaal opgeblazen, op de Shredda en wat bleek, de buitendiameter van de biba was groter dan die van de Shredda. Ik controleer dus de maat die op de band vermeld staat: ETRO 438. Ahum, dat moet dus 406 zijn.

De band was een Schwalbe 7A. Ik meende dat de Schwalbe 7 ook een 406 band was maar dan voor net wat dikkere banden en de A een lichtere variant daarvan. Niet waar dus. Volgens site van Schwalbe had ik een 7C moeten hebben. Nogal verwarrend. Ik denk dat ik maar weer gewoon een 6 om de voorwielen leg.

zondag 11 september 2016

De Quest is terug

De Quest is weer terug! Netjes gerepareerd door Velomobiel.nl. Gisteren heb ik 'm in een vrij relaxed tempo teruggereden, vandaag had ik zin om weer eens lekker hard te trappen. Hoewel ik normaal geen Strava gebruik op de Quest - ik laat me er toch door opfokken en de Quest gaat toch al zo snel - heb ik de rit nu wel geregistreerd. Pardoes reed ik 7x een KOM. Ik vrees dat daar gedonder van komt.

Het was niet mijn bedoeling om KOMs te rijden; die eer gun ik mezelf wel met de RaptoBike maar de Quest is zo veel sneller dan een racefiets dat er inderdaad een aparte klasse voor zou moeten zijn. De laatste KOM op de Achterdijk is er één waar veel Utrechtse fietsers om strijden. Ik was zo lekker aan het trappen daar, bijna thuis dus heerlijk nog even alles geven (ik kon mezelf zelf niet inhouden om te schreeuwen, wat ik anders *nooit* doe) en toen zag ik een snelle jongen voor me rijden. Flink hard reed hij maar ik wilde 'm graag nog minstens even aantikken voordat ik af zou slaan richting Marsdijk. Ik kan dat niet laten, sorry.

vrijdag 2 september 2016

Klimmen met de Eindbaas

Sinds ik weer een Quest heb, januari van dit jaar, heb ik nauwelijks de behoefte gevoeld om met één van mijn andere fietsen te gaan rijden. De rug-aan-rugtandem en de RaptoBike lowracer staan stof te vergaren in de schuur. De Alleweder staat met een wat ribbelig kontje voor het huis nog wat na te hijgen van de recente aanrijding.

Nu de Quest in reparatie is heb ik voor de afwisseling weer eens de tweewieler gepakt. Deze fiets, een RaptoBike lowracer met 2 reguliere 28" racefietswielen, wordt bij ons thuis tegenwoordig 'De Eindbaas' genoemd omdat mijn zoon Joep, die met de Flevobike Amigo prima kon ligfietsen, het niet lukte om er op te rijden. Volgens hem is het de Eindbaas, de meest moeilijk te berijden fiets.

Vóór de Quest gebruikte ik wel eens de app Strava om mijn prestaties op de fiets of hardlopend te kunnen vergelijken met die van anderen. Op de Quest heb ik Strava niet gebruikt maar met de RaptoBike had ik er wel weer zin in om mezelf virtueel wat op te laten jutten. Op de tweede rit met de Raptobike koos ik voor een tocht met twee klimmetjes, de zuidzijde van de Amerongseberg en de noordzijde van de Kaapsche bossen. Mijn ervaring was altijd al dat het met de RaptoBike prima klimmen is maar ik had dit nog niet eerder met Strava geregistreerd.

Enfin, stevig trappend maar niet met het mes tussen de tanden, belandde ik in het Strava-klassement voor het segment van de eindklim Amerongseberg zuidzijde op positie 900 van de ruim 22.000. Bij de beklimming van de Kaapsche bossen kwam ik ook in de top 5%. Mijn voorzichtige conclusie is dat de Eindbaas niet significant slechter kan zijn in klimmen dan een reguliere racefiets.

vrijdag 5 augustus 2016

CRASH - en dat was dan de vakantie

Deze zomervakantie wilden Joep, mijn oudste zoon van 14, en ik een weekje op fietsvakantie met een velomobiel. Omdat een velomobiel niet zomaar te huren is besloot ik er één speciaal voor de vakantie te kopen. Een goede fiets is natuurlijk altijd weer te verkopen ná de vakantie.

Via Ligfiets.net vond ik een Alleweder in goede staat. Ik had niet veel zin in gesleutel dus dat leek me een goede en betaalbare optie. Hoewel het gezegd mocht worden dat de fiets in goede staat was heb ik er toch het nodige onderhoud aan gehad. Ik schreef al over de ketting die kapot ging, banden die ik heb vervangen, een lossige stuurstang en veerpoten die onderhoud (betere demping) en een stuggere veer nodig hadden. In het voorbijgaan daarbij in tweede instantie ook nog het L-profiel van de veerpoten vervangen: die bleken allebei niet meer recht (op zich geen groot probleem maar ik vreesde dat de sterkte van het aluminium zou zijn aangetast). Bij het ene profiel was dat mede door mijn toedoen maar de ander was ook los van mijn gekluns niet netjes recht. Verder heb ik ook nog de cranks vervangen door klassieke oude smallere exemplaren zodat ik minder snel met mijn (mn. rechter-) been tegen de wielkast aan zou komen.

Vanochtend was de fiets er helemaal klaar voor. Joep en ik wilden in een paar dagen een rondje IJselmeer doen; een eerste stop in de Flevopolder, dan via de 'LEL-dijk' naar Noord-Holland en dan via de Afsluitdijk verder. We zouden al fietsende wel zien wat we precies zouden gaan doen.

Helaas liep het anders. We waren nog nauwelijks op weg - de fietsen reden heerlijk -toen op het fietspad tussen Bilthoven en Soest een tegenliggende mevrouw met haar fiets een slinger maakte naar onze weghelft. Ik schrik als ik haar op mijn helft zie komen en hoop dat ze Joep in de Quest op tijd nog bemerkt, maar "KNAL", te laat. In mijn spiegel zie ik mevrouw met fiets en al richting wegdek gaan. Van de schrik ga ik flink in de rem en stuur de Alleweder naar de kant. Helaas had Joep, eveneens geschrokken, mijn plotse rem-actie te laat door en alweer "KNAL", de Quest komt achterop de Alleweder tot stilstand.

Het was een flinke schade bij elkaar. De Quest heeft links een wat diepere kras door de trapper van de fiets van mevrouw maar bovenal aan de voorkant rechts een flink gat. De Alleweder heeft linksachter een aanzienlijk deuk. Mevrouw leek in eerste instantie niets gebroken te hebben, wat voor een oude van dagen een enorm geluk is, maar helaas bleek dat later niet zo te zijn, ze heeft zowel haar schouder als haar elleboog gebroken.


Gat voorzijde Quest


Deuk achterzijde Alleweder

Hoewel de fietsen flink gehavend zijn konden we er met trillende knietjes nog wel mee terug fietsen. Onze fietsvakantie is hiermee volledig in duigen gevallen; duurde niet langer dan één uur. De laatste vakantieweek zal op een andere wijze besteed gaan worden. Morgen zal een flink deel van de dag in ieder geval benut worden voor het uitdeuken van de Alleweder. De Quest mag over twee weken op bezoek in Dronten om gerepareerd en overgespoten te worden.

zondag 24 juli 2016

Dikke 10+

Vanochtend was ik bijtijds wakker. Buiten was het fijn fietsweer, bewolkt maar droog, windstil en nog niet te warm. Sinds lange tijd kreeg ik weer eens zin om een flink stuk lekker hard te gaan rijden. Na alle ritjes in de Alleweder had ik ook echt weer zin in rijden met de Quest.

Ik fietste van Houten via Schalkwijk over de Lekdijk naar de pont van Amerongen. Via de zuidelijke Rijndijk reed ik naar de brug van Rhenen. In Rhenen bracht ik een kort bezoekje aan mijn ouders waarna ik de Heuvelrug over ging naar Elst en Amerongen. Via de Amerongseberg, de Kaapse Bossen en Doorn reed ik terug.

Wat ging het lekker! Wat is een Quest toch een heerlijk snelle, stille en comfortabele fiets ten opzichte van de oude charmante Alleweder. Het snelheidsverschil tussen beide fietsen is bij stevig doortrappen meer dan 10 km/h. Op het heerlijk snelle stuk van de Langbroekerweg, waar de asfalt-elfjes telkens 'sneller, sneller' in mijn oor fluisteren en ik eerder deze week met de (beladen) Alleweder een sprint had gemaakt tot 43 km/h, reed ik nu in een sprint 60 km/h.
Ik begrijp nog steeds niet goed wat het snelheidsverschil tussen beide fietsen zo groot maakt.

Het ging dus heerlijk snel. Op de dijk waren veel racefietsers en dat werkt voor mij als een rode lap op een stier. Doorgaans reed ik ze met 43 à 46 km/h voorbij. Omhoog bij de sluizen in het Amsterdam-Rijnkanaal nabij Wijk bij Duurstede (Romeinenbaan) probeer ik sowieso altijd flink hard te trappen. Dit keer had ik mazzel: er reed een peloton racefietsers voor me. Vlak voor het hoogste punt haalde ik ze in met een respectabele 48 km/h. Een nieuw persoonlijk record!
Het inhalen van racefietsers werkt stimulerend maar omhoog is het pas echt leuk! Op de Amerongseberg waren ook de nodige racefietsers. Ik reed ze allemaal omhoog voorbij. Ééntje probeerde me nog te volgen nadat ik 'm met 25 km/h voorbij was gegaan maar het werd toen snel minder stijl zodat hij kansloos was.

Als ik zo aan het racen ben merk ik wel dat ik minder voorzichtig ga fietsen. Ik stoor me dan bijvoorbeeld aan een auto die me inhaalt om bijna direct daarna te moeten remmen (vaak voor breed naast elkaar fietsenden bejaarden met elektrische fietsen) zodat ik ook moet remmen. Ik heb een hekel aan remmen... Dat stimuleert me dan om vervolgens te proberen om die auto zo goed mogelijk te volgen (doorgaans op een 60 km/h-weg). Soms rijd ik daarbij harder dan achteraf verstandig.

Om geen verkeerd beeld te wekken: nadat ik een stukje echt hard gegaan ben fiets ik doorgaans ook wel weer stukjes wat rustiger, bijvoorbeeld zo'n 36 km/h. Als ik dat doe krijg ik snel weer zin om 40+ te gaan rijden of nog harder. Deze afwisseling levert denk ik een goede training voor het ontwikkelen van snelheid en is bovendien ook erg leuk.