zondag 19 maart 2017

Tikje verholpen

Al een tijdje maakte mijn Quest een tikkend geluid dat gelijk opging met mijn trapfrequentie. Alleen als ik echt rustig trapte of probeerde om 'rond' te trappen hoorde ik het niet. Het stoorde me niet heel erg maar uiteraard wilde ik er wel vanaf. Probleem bij zo'n geluidje is dat het heel lastig te vinden kan zijn. Ik vermoedde dat het achter bij de derailleur vandaan kwam maar daar was in stilstand niets te zien. Ik overwoog al een constructie te maken om met een camera verdachte locaties tijdens het fietsen in de gaten te kunnen houden, maar dat bleek vooral een gedachtenexperiment. In het echt best lastig uit te voeren en zoals al gezegd, zo enorm stoorde het me nu ook weer niet.

Onlangs las ik echter bij Pé Koomen op zijn weblog "Een verborgen tikje dat stoort." over een mogelijk vergelijkbaar tikje. Kees van Hattem suggereerde daarop om te kijken naar de bevestiging van het trapstel of de beugel van het stoeltje.
Enfin, ik heb de bouten van het trapstel aangedraaid én ook de beugel achter het stoeltje wat beter bevestigd en voilà, het tikje is weer verdwenen. Jammer dat ik nu niet weet waardoor het kwam, maar ik gok op het trapstel.

Verder nieuws: hoewel ik gisteren weer een lek had met een F-Lite (een leegloper, ik ontdekte het gelukkig terwijl er nog goed mee te fietsen was) denk ik dat ik er toch nog maar mee blijf rijden. Ondanks de nadelen (snel lek, korte draaicirkel) lopen ze wel erg fijn en zijn ze zo gewisseld.

maandag 20 februari 2017

Versteviging bevestiging zitje

Recent had ik het zitje in mijn Quest nog net weer een klein tikje verder onderuit geplaatst en verlaagd zodat ik ondanks mijn relatief lange rug toch ideaal laag in de fiets kan zitten (zie Go Lower (november 2016), Quest lager dan laag (april 2016)). Ik kijk nu net over de 'motorkap' heen. Het zitje zit werkelijk op de meest lage positie die mogelijk is.

Een ideale zitpositie maar ik was wel wat bevreesd dat de constructie, waarbij ik het zitje met een bout door het carbon direct aan de beugel aan de wielkasten monteer, uiteindelijk zou kunnen gaan uitscheuren of uitlubberen. Het zitje zou dan kunnen gaan steunen op het huis van het kettingwiel, waarmee het kettingwiel aan zou kunnen gaan lopen. Ik besloot daarom de constructie te verstevigen met een aluminium plaatje aan de binnenzijde van de zitting.

Aluminium plaat binnenzijde zitje.
Aluminium plaat binnenzijde zitje
Constructie aan de buitenzijde
Constructie aan de buitenzijde, met bouten originele plaatje
Bevestigd aan de wielkasten
Bevestigd aan de wielkasten
Bevestiging vanaf binnenzijde gezien
Bevestiging vanaf binnenzijde gezien

zondag 19 februari 2017

F-Lite razendsnel afgeschreven

F-Lite banden lopen inderdaad lekker en snel maar ik twijfel er nog aan of het de band voor mij is. De eerste heb ik na minder dan 1000 km moeten afschrijven. Ik kreeg na een km of 500 een lekke band door een wat groter stuk glas. Het gat was dermate groot dat het me verstandig leek om ook aan de binnenzijde van de band een plakker te doen. Dat werkte zo goed dat ik in ieder geval een paar honderd kilometers verder kon rijden zonder lek te gaan. Echter, toen ik afgelopen woensdag wat aan de Quest ging sleutelen (verstevigen bevestiging zitje) viel het me op dat de band niet meer net rond was. Zelfs op de foto is dit te zien.

Groot gat in F-Lite
Te groot gat in de F-Lite

Bij nadere inspectie bleken er juist in deze band ook erg veel kleine scherpe steentjes te zitten. Bij de band aan de andere zijde was dat nauwelijks het geval. Hoe dan ook, ik heb deze F-Lite moeten afgeschrijven. Gelukkig had ik er nog ééntje liggen zodat ik nu niet Pippi-Langkous hoef te rijden.

Ik geef de F-Lites nog wel een kans. Wellicht was dit stomme pech (wie rijdt er dan ook direct na Oud en Nieuw door Culemborg...) & bovendien was mijn eerste ervaring met de Shredda ook zeer ongelukkig (bochel in band, productiefout?).

dinsdag 14 februari 2017

Strava, racefietsers en velomobielen

Dat Strava leuk is om te gebruiken hoef ik hier niemand uit te leggen. Strava is zelfs zo leuk dat naar schatting 65% van de racefietsers die ik tegenkom Strava lijkt te gebruiken. Ook voor andere sporten als bijvoorbeeld hardlopen is Strava een fijne app.

Als fietser in een snelle velomobiel rij je onbedoeld al snel één of meerdere KOMs. Voor mij is zo'n KOM een leuke bijzaak, maar uiteindelijk niet echt van belang omdat het vaak zo makkelijk is ze te verzamelen. Begrijpelijkerwijs zijn racefietsers daar niet blij mee. Voor een racefietser is het vaak een zeer serieuze prestatie om een KOM te halen. Voor velen is daardoor juist het behalen van een KOM een enorme uitdaging en één van de belangrijkere zaken die Strava aantrekkelijk maken.

Behoorlijk lullig dus als wij als ligfietsers KOMs aan flarden rijden alsof het niets is. De mooiste oplossing voor dit probleem zou zijn als Strava een apart categorie zou instellen voor velomobielen. Al jarenlang wordt er hier bij Strava om gevraagd maar het lijkt er niet van te komen. Waarschijnlijk vormen die paar duizend velomobielrijders een te kleine doelgroep om de moeite nemen hun software aan te passen.

Wat dan te doen als we racefietsers niet willen pesten maar toch als ligfietser onze resultaten willen delen? Strava zelf adviseert om eigen ritten met een velomobiel te 'vlaggen' of privé te maken. Een eigen activiteit 'vlaggen' als gevaarlijk of oneerlijk voelt voor mij niet goed. Ik heb tenslotte op eigen kracht de prestatie neergezet en ik wel al helemaal niet het cliché-beeld versterken dat ligfietsen gevaarlijk zijn. Als 'privé' markeren doet juist het waardevolle sociale karakter van Strava teniet.

Een tijdje heb ik gedacht 'vlag mij maar lekker totdat Strava contact opneemt, dan ga ik wel weer zeuren om het toevoegen van een klasse voor velomobielen'. Ik heb besloten die tactiek niet meer te volgen. Om te beginnen geloof ik niet meer dat Strava naar ons gaat luisteren. Ten tweede is voelt het heel irritant om gevlagd te worden. Vooral het anonieme karakter staat me erg tegen. Als iemand me het gewoon vriendelijk zou verzoeken om een rit privé te maken zou ik daar zonder mokken aan tegemoet komen, maar anoniem vlaggen doet mij de kont tegen de krib gooien. Tot slot blijft het rijden van KOMs onsympathiek ten opzichte van racefietsers dus ik zocht een andere aanpak.

Wat ben ik dan nu van plan? Ik ga zeker niet mijn eigen ritten vlaggen en ik wil ze ook kunnen delen met anderen (en ik zie ook graag de ritten van anderen). Als compromis ben ik van plan om voortaan ritten waarop ik een KOM rij na enige dagen op privé te zetten. Uiteindelijk pak ik daar niemand een KOM mee af en kunnen we zo als ligfietsers toch ook prestaties delen. Als in die paar dagen iemand me toch gaat vlaggen - wat ik wil voorkomen door als beschrijving toe te voegen dat ik de rit privé zal maken - dan ga ik alsnog van de gelegenheid gebruik maken om bij Strava om een aparte categorie te vragen.

Misschien zou het helpen als racefietsers solidair zouden zijn en ons zouden kunnen helpen in ons verzoek aan Strava om een eigen klasse.

dinsdag 27 december 2016

Oliebollentocht

Morgen staat de tocht der tochten voor velomobielen weer op de agenda. Ik kan het niet meer precies reconstrueren maar voor mij wordt het de derde of de vierde keer dat ik mee fiets.

In 1998 had ik mijn eerste velomobiel, een Verhees Alleweder. Ik woonde toen in Den Haag. Ik vermoed dat ik toen ook meegereden ben met de tocht die toen nog gewoon 'Allewedertocht' heette en die in dat jaar door het in Den Haag gevestigde Kemper Ligfietsen georganiseerd werd.

Verhees Alleweder 1998
Mijn Verhees Alleweder in 1998.

In 1999 organiseerde Kemper Ligfietsen de tocht opnieuw. John Poot, medewerker van Kemper, was in die periode de vaste fietsmaat van Allert Jacobs op de rug-aan-rugtandem. John was één van de eersten die in een carbon uitgevoerde Alleweder reed (C-Alleweder, later Limit). Eind 1999 had mijn Verhees panne, een veerpoot was deels door de wielkast gescheurd. Via John kon ik echter een rode Limit lenen om toch mee te kunnen rijden met de Oliebollentocht, die toen inderdaad niet meer alleen door aluminium Alleweders gereden werd.

Oliebollentocht 1999
Mobiel bellend (!) in geleende Limit (C-Alleweder), oliebollentocht 1999.

Na een paar jaar zonder velomobiel (zo waren die sigaarfietsen ondertussen gaan heten) kocht ik in 2008 een Quest om daarmee van Houten naar mijn werk in Amsterdam te rijden. In 2009 werd de Oliebollentocht vanuit Utrecht georganiseerd en reed ik ook mee. We vertrokken vanaf het Domplein, midden in de stad. Er was dan ook de nodige media-aandacht.

Oliebollentocht 2009
Krantenartikel (krant ?) oliebollentocht 2009.

Dit jaar is het plan om rond 7:30 vanuit Houten te vertrekken en dan via de Stichtse Brug eerst naar Velomobiel.nl te rijden. Daar wil ik de knipperautomaat van de fiets vervangen in de hoop dat daarmee de richtingaanwijzers weer gewoon knipperen (nu branden ze continu). Ik overweeg om verder vanaf Intercitybike de korte route naar Flevonice te rijden en dan direct via Nijkerk huiswaarts te gaan.

vrijdag 23 december 2016

F-Lites razendsnel

Vanochtend leek het alsof de nieuwe F-Lites op mijn Quest zich wat beledigd voelden door de toon van mijn blogpost van gisteren. Ze wilden vandaag duidelijk laten zien dat F-Lites met wat kouder weer flink sneller zijn dan Shredda's want het ging ineens weer razend snel. Mijn snelheid lag op een ritje van krap 50 km bijna voortdurend ruim in de 40. Pardoes reed ik ook 5x een KOM.

Fijne snelle banden, die F-Lites!

donderdag 22 december 2016

Wintertraagheid

Hoewel het algemeen bekend is dat je in de winter minder snel fietst dan in de zomer heb ik moeite me daar bij neer te leggen. Toen de snelheden me onlangs tegenvielen bedacht ik me al fietsende dat ik best nog wel 1 cm lager in de fiets zou kunnen gaan zitten door nog een extra gaatje in de beugel achter het zitje te boren en het zitje op het voorste gat in de beugels op de wielkasten te monteren. Dat zou weer wat sneller moeten gaan.
Één centimeter lager gelegen ging het misschien wel weer ietsje sneller maar nog zeker niet met zomerse snelheden. Hoewel, bij de afdaling van de noordzijde van de Amerongseberg wilde ik me vooral laten uitrollen maar pardoes bleek mijn afdaling volgens Strava de allersnelste van die van ruim 20.000 medefietsers (mijn topsnelheid werd geklokt op 90 km/h).

Nog niet tevreden besloot ik de Shredda's te vervangen door F-Lites omdat die vooral bij lagere temperaturen lichter schijnen te lopen. Het vervangen van de banden had helaas wat meer om het lijf dan gehoopt want rechtsvoor bleek een spaak gebroken. Door de onhandige positie van de betreffende spaak moest ik eerst buiten in de kou het complete wiel loshalen (dit klusje had ik op de Quest nog niet eerder gedaan maar viel al met al erg mee - gelukkig werkte mijn fietsmaker ook mee want hij was zo vriendelijk een 158mm spaak voor me te draaien). Nu met F-Lites én een verse spaak gemonteerd haalde ik echter weer niet de gehoopte snelheden.

Ik wijt de tegenvallende snelheid met de F-Lite in ieder geval deels aan het gesleutel in de koude voorafgaande de rit. Toen ik ging fietsen had ik eigenlijk al een niet te stillen hongergevoel.
Misschien zijn er nog meer factoren die meespelen. Ik vermoed dat het fietsen met schuimkap fysiologisch minder snel gaat doordat het lijf in de vochtige omstandigheden onder de kap minder makkelijk vermogen af wil geven. Ik heb namelijk in mijn lijf het gevoel dat ik gewoon ook minder vermogen lever. Vreemd genoeg heb ik specifiek in mijn benen juist wel weer eerder het gevoel dat ik hard trap. Netto ben ik na een ritje in ieder geval minder moe dan in de zomer. Misschien speelt ook de vorm van de dag mee, die wellicht in het algemeen in de winter lager ligt.