woensdag 14 maart 2018

Diagnose Post Mortem

"Diagnose Post Mortem," oftewel een chique manier om te zeggen "Ik snapte het pas toen het te laat was". Al enige maanden hoorde en voelde ik in de Quest na het schakelen een 'knoep' in de aandrijflijn. In eerst instantie dacht ik aan allerlei enge oorzaken, zoals een freewheel dat op het punt staat het te begeven of een niet goed bevestigde achtervork of...

Geleidelijk begon mijn vermoeden te verschuiven richting ketting en tandwielen. Zowel de ketting als de bladen voor hebben immers al zo'n 25.000 km meegedraaid. Bij een controle van de ketting een paar maanden terug kon ik echter geen gebreken vinden.

Vandaag maakte ik een ritje naar mijn ouders in Rhenen om daar op de koffie te komen. Bij de terugrit was het probleem al na een paar honderd meter duidelijk. Toen ik bij een stoplicht probeerde op te trekken was het dit keer niet 'knoep' maar 'knak'. De ketting gebroken!

Steppend (ik moet er niet aan denken dat meer dan een paar honderd meter vol te houden, het is zwaar!) terug naar mijn ouders. Daar rustig in het gras en in een heerlijk zonnetje de einden van de ketting bij elkaar gezocht (ze zaten gelukkig nog min of meer op hun plaats). Met een kettingpons het verbogen en losgebroken deel verwijderd en daarna met een snelsluiting de boel weer aan elkaar gemaakt.

Bij het aan elkaar zetten van de stukken werkte ik in de kuip. Dat is niet heel handig. Het was daar bovendien lastig uit te vinden of de ketting niet gedraaid was. Ik koos er daarom voor eerst de boel aan elkaar te zetten en dan eventueel bij het voorblad te zien of er geen slag in zat en die zo nodig daar te fixen. Dat er een slag in zat was daar inderdaad makkelijk te zien en dankzij de snelsluiting ook weer snel hersteld.

Op de weg terug naar huis was zoals verwacht het 'knoep' geluid verdwenen.

maandag 29 januari 2018

Pas op de ventieldop

Ik had al wel verwacht dat het één dezer dagen eens zo mis zou gaan als gisteren het geval was. Immers, ik had vorig jaar juni de fiets uitgerust met een mooi klein handpompje van Topeak (Turbo Morph), ter vervanging van de grote lompe voetpomp, maar sindsdien het ding nooit van zijn plekje hoeven te halen. Zo'n lange onafgebroken periode met bandengeluk, dat moest wel een keer flink mis gaan.

Dat was dus gisteren.

Voordat ik ga fietsen controleer ik meestal de banden op steentjes of stukjes glas in het loopvlak. Dat leverde gisteren een aardige buit op. Linksvoor zat in de F-Lite een ogenschijnlijk minuscuul steentje maar toen ik 'm er met wat moeite uitgewipt had bleek dat enkel het topje van een ijsberg. "Goed dat ik daar niet verder mee fiets," dacht ik nog. Min of meer voor de vorm controleerde ik ook de Schwalbe Almotion achterband die al zo'n 12.000 km probleemloos zijn werk verricht. Tot mijn verrassing bleek daar een stuk glas van een paar millimeter in te zitten. Dit liet zo'n groot gat achter dat ik het verstandiger achtte om de band maar te 'bevorderen' tot reserve door 'm te wisselen met de ongebruikte Almotion die me de laatste twee jaar als bagage in de fiets van peace of mind voorzag.

Het vervangen van een achterband doe ik zelden. Vooral de enorme hoeveelheid zand in de wielkast maakte dat het langer duurde dan voorzien. Het is een lastig klusje te voorkomen dat er te veel zand binnen in de buitenband komt. Ik weet niet in welke mate zand het risico op lekken verhoogt, maar ik word wat onrustig van het idee met zand tussen te banden te fietsen.

Een half uur later dan gepland vertrok ik. Doel was ruwweg om over de Lekdijk richting Amerongen te gaan en dan wel te zien. Kort na mijn huis is een leuk klimmetje over de A27 waar ik me vaak laat opjutten, vooral als er brommers - vervloekt zijn ze, deze fijnstofkanonnen - in de buurt zijn. Vaak ga ik daar met dik 45 km/h omhoog maar nu amper 35. "Zou mijn leeftijd me parten beginnen te spelen? Hmm, de fiets stuurt ook al niet lekker". Een bocht naar rechts, "Wat helt de fiets!". Goed, wat heeft een mens nog meer nodig om te begrijpen dat hij na meer dan een half jaar weer een lek te pakken heeft?

Het lek linksvoor was redelijk snel gefixed. 'Pipi-Langkous' - Shredda linksvoor, F-Lite rechtsvoor - reed ik verder. Met de gefixte band ging het weer vertrouwd snel. Met de forse wind in de rug over de dijk naar Wijk bij Duurstede tikte ik af en toe de 50 km/h aan. Nog niet echt oud, gelukkig! Voorbij Wijk bij Duurstede, waar door het hoge water de parkeerplaats aan de haven niet meer van de haven zelf te onderscheiden was, hoopte ik weer van de rugwind te profiteren. Alweer sloeg de twijfel toe; "Is het normaal dat ik zo hard moet trappen om 43 te rijden?" en "Was de vering altijd al zo comfy?". De lezer begrijpt dat het weer eventjes duurde voordat ik besefte dat ik alweer een lek had.

De fiets op de Lekdijk in de berm op z'n zij gelegd. "Kijk, ik heb nog een gloednieuwe biba én nog een reserve F-Lite," sprak ik mezelf bemoedigend toe (jawel, ik fiets met twee reserve buitenbanden; voor het gewicht van een Shredda of F-Lite hoef je dat niet te laten). Met enige bravoure - ik voelde me al weer zeer ervaren in het verhelpen van een lek onderweg - draaide ik het ventieldopje van de biba, de handpomp in de aanslag. "Wat?! Waar is het ventiel?" Dat ventiel zat dus nog vast in het ventieldopje... Met geen mogelijkheid kreeg ik die twee van elkaar gescheiden. Niet door het ding weer terug te draaien in de band, niet door te wrikken en te trekken, zelfs niet door de remhandles als tang te gebruiken.

Ik vreesde dat ik nu gedwongen zou zijn om onderweg een band te moeten gaan plakken. Blijkbaar stond de vertwijfeling zo dik op mijn behelmde tronie dat ik een groepje voorbijrijdende wielrenners hoorde zeggen "Zullen we die eens helpen met aanduwen?". Ik kon ondanks de situatie wel lachen om die opmerking, maar tegen de verwachting in keerden ze nog om ook en vroegen me wat er scheelde.
Een tangetje hadden ze niet direct bij de hand maar één van hen lukte wat ik niet voor elkaar kreeg. Nadat hij dop en ventiel extra strak in de band gedraaid had ging het dopje er wel af zonder het ventiel mee te nemen.

's Avonds thuis voor de buis met de twee lekke banden op schoot prijsde ik me helemaal gelukkig dat ik niet onderweg had hoeven te plakken. Één van de banden werd pas luchtdicht nadat ik voor de derde keer een gaatje wist te vinden.

zondag 10 december 2017

Aanrijding

Zo op een zondagochtend, wanneer het KNMI een 'code oranje' afgeeft en de buienradar laat zien dat er over anderhalf uur veel sneeuw kan gaan vallen, kom je buiten eigenlijk alleen maar hardlopers tegen én mensen die honden uitlaten. Respect voor de hardlopers! Dit verhaal gaat over een close encounter met de tweede categorie.

Net van huis voor een kort rondje langs Wijk bij Duurstede, voor de sneeuw uit, waren mijn spieren nog koud en had ik nog geen goed beeld van hoe glad het op de weg kon zijn. Er lagen meer resten sneeuw dan verwacht. Ik reed dus nog voorzichtig toen ik aan de rand van Houten op de Rietdijk kwam. De Rietdijk is een mooie slingerende weg waar gemotoriseerd verkeer niet welkom is. Ongetwijfeld een fijne plek om je hond uit te laten.

In de tegemoetkomende richting loopt een man met drie grote niet-aangelijnde honden. De man loopt van het fietspad af, het aan de rechter zijde gelegen veld in. Ik concludeer dat hij dat doet om de honden weg te leiden van het fietspad. Helaas volgt niet iedere hond hem. Één van de beesten heeft mij in het vizier en blijft blaffend en grommend op het fietspad. Ik rem wat verder af en stuur de fiets zo ver mogelijk naar links. Het beest volgt mij. Met één wiel door de berm hoop ik het beest nog te kunnen ontwijken maar BENG, een harde klap aan de zijkant van de fiets maakt duidelijk dat we elkaar geraakt hebben.

"KLOOTZAK!", hoor ik de man roepen. Pas in tweede instantie realiseer ik me dat hij die verwensing waarschijnlijk voor mij bedoelde en niet voor de hond. De fiets staat ondertussen stil maar daarnaast ook een springende, woeste hond. Ik rijd een tiental meter door maar nu staat één van de andere honden woest naast me te blaffen. Ik fiets weer een paar meter en zie dat de man zich met de honden verwijderd heeft. Tot mijn verbazing maakt hij nog geen aanstalten om met de honden aangelijnd mijn kant op te komen. Ik kan nu wel veilig uitstappen om de schade aan de fiets te beoordelen. Twee klodders bloed aan de zijkant maar zo op het oog heeft de fiets geen schade.

De hondenman is al bijna uit zicht verdwenen. Ik overweeg om alsnog naar hem toe te fietsen maar vrees de loslopende beesten. Ik zoek daarom weer de relatieve warmte van de fiets op en hoop voorval verder te vergeten. Als er schade aan de fiets is dan zal die hooguit oppervlakkig van aard zijn. Ik vrees dat de hond wel een flinke kop- of kiespijn zal hebben.

Uiteraard speelt de vraag door mijn hoofd of ik hier in zekere zin misschien ook deels schuld aan heb. Bovenal hoop ik dat de hondenman zich dit ook afvraagt. Een velomobiel is een ongewoon voertuig maar dat is geen excuus voor het gedrag van de beesten. Mijn snelheid lag ook niet hoog. Eerder heb ik als hardloper een dergelijke aanvaring met een hond meegemaakt en dat heeft een blijvend litteken opgeleverd. Ik moet er niet aan denken dat ik met een tweewieler een aanvaring met het beest gehad zou hebben! Wellicht had ik dan na een buiteling voorover een gebroken sleutelbeen opgelopen.

Ondanks dit voorval en het mindere weer heb ik verder van het ritje kunnen genieten.

zondag 19 november 2017

Slippende banden, blokkerende remmen

"Alsof de duivel er mee speelt," om een wat oudbollig gezegde te gebruiken: had ik me net nog bedacht hoe tevreden ik ben over de F-Lite banden (ze zijn snel, makkelijk om te leggen, comfortabel en bij mij zeer zelden lek) werd ik bijna meteen daarna geconfronteerd met het feit dat ook deze fijne banden nog steeds kunnen slippen. Ik was juist van huis vertrokken en reed met een stevige rugwind over de Achterdijk oostwaarts. Met zo'n 46 km/h nadere ik de kruising met de N410 (btw, ter hoogte van de hoeve met de naam "'t Vagevuur"). Ik zag dat op de N410 van beiden kanten auto's aangereden kwamen die ik voorrang zou moeten verlenen. Achter me aan reed bovendien ook een auto, min of meer even snel als ik. Het leek er op dat ik nog wel redelijk makkelijk voor de twee auto's de kruising zou kunnen nemen. Echter, omdat ik bij twijfel toch liever de meest veilige optie kies besloot ik af te remmen en op de auto's te wachten.

Het liep anders dan beoogd. In plaats van snelheid te minderen maakte de fiets een draai van zo'n 25 graden naar links. Zo schuin bleef de fiets wel richting kruising glijden. Zo zou ik niet voor de kruising tot stilstand kunnen komen. Aan linker zijde is daar echter een fietspad, het fietspad voor fietsers uit de andere richting.

Normaal, als ik vanaf de andere kant kom, negeer ik dat fietspad altijd en blijf ik gewoon op de rijbaan rijden. Nu leek de fiets dus niet te willen stoppen maar wel dat fietspad op te willen gaan. Ik liet de rem dus weer los en kon zonder al te abrupte stuurbewegingen vloeiend als spookrijder op het fietspad belanden. Situatie gered.

Ik heb een dergelijk verlies aan grip niet eerder meegemaakt. Duidelijk is dat dat gevaarlijke situaties op kan leveren. Ik vraag me nu af of ik in de herfst en winter misschien toch beter de Shredda's op de fiets kan leggen.

Aanvulling 22 november:
Zoals in de discussie bij dit bericht na te lezen valt lijken zowel praktijk als tests uit te wijzen dat slicks niet eerder slippen, in tegendeel zelfs. Ik zie de tests niet als definitief bewijs dat dit in alle gevallen opgaat maar grosso modo zullen slicks op zijn minst niet significant sneller slippen. Ik laat ze dus voorlopig gemonteerd want sowieso ben ik verder zeer tevreden over de banden.

woensdag 23 augustus 2017

Twee Beekies

Ik ben niet zo'n kilometer-fetishist dat ik 'mooie' totaalafstanden ga fotograferen maar vandaag ben ik toch wel in m'n nopjes met de mijlpaal die ik bereikt heb: twee Beekies!

Twee Beekies, hoezo twee Beekies, wat twee Beekies? kan ik de lezer al bijna horen vragen. Wel, eenvoudig: Marcel Beekmans, also known as 'Beekie', de vorige eigenaar van mijn fiets, reed er voordat hij hem aan mij verkocht 11.100 km mee. Dit in ruwweg een jaar, een respectabele afstand! Toen ik vandaag met 47 km/h over de Achterdijk scheurde keek ik op de teller en jawel, daar stond 22.200, ofwel in totaal twee maal de afstand die Marcel met de fiets heeft gereden. Ik had hier ongeveer anderhalf jaar voor nodig.
Het is toch wel een speciaal gevoel dat Quest 752 nu de langste afstand met mij heeft afgelegd.

zaterdag 29 juli 2017

Sultana's en Mintnopjes

Als ik ga fietsen dan neem ik naast water - verpakt in een Camelbak - ook altijd een voorraadje Sultana's - of soms de merkloze variant - mee in het buikzakje van mijn fietsshirt. Toen ik ruim een jaar geleden met de aanschaf van de Quest weer fanatieker begon te sporten had ik regelmatig al vrij snel honger. Als ik tijdens een ritje dan eenmaal begon met het eten van Sultana's dan at ik ze meestal ook de hele rit door. Het valt me op dat, nu ik meer getraind geraakt ben, ik minder snel behoefte heb aan eten onderweg, vaak alleen op ritten van langer dan 75 km. Desalniettemin neem ik de Sultana's altijd mee want fietsen met een hongergevoel is niet fijn.

Hoewel de combinatie van water en Sultana's me in het algemeen goed bevalt als 'voer' voor onderweg is het bij de echt lange en warme ritten onvoldoende uitgebalanceerd. Toen ik vorige jaar een rit van ruim 200km naar Keulen maakte werd ik na een km of 130 bijkans dol van de behoefte aan zout. De smaak van Sultana's werd me veel te weeïg, alleen door aan mijn armen te likken (helaas ook ingesmeerd met zonnebrandolie) kon ik nog een beetje tegemoetkomen aan mijn sterke zoutbehoefte. Ik heb daarom nu voor langere ritten mijn standaarduitrusting uitgebreid met zoute Mintnopjes. Na een km of 100 een paar Mintnopjes is voldoende om mijn behoefte aan zout te bevredigen. Na een paar Mintnopjes smaken de Sultana's ook weer goed.

dinsdag 6 juni 2017

F-Lites toch behoorlijk lekbestendig

Na bijna 3500 km met de F-Lites is het een goed moment om weer wat te delen over mijn ervaringen met de banden, met name ten aanzien van de lekbestendigheid. Wel, daar ben ik al met al toch behoorlijk tevreden over. De band linksvoor is in al die tijd nog niet lek geraakt. De band rechtsvoor ging twee keer lek. Bij het tweede lek vond ik de schade aan de band van het eerste lek te groot en heb ik 'm vervangen. De vervanger was een F-Lite die niet meer nieuw was. Geen idee hoeveel die al gereden had (de band kwam met de Alleweder die ik vorig jaar had gekocht voor een vakantie) maar minstens een km of 300. Die band heeft nu op mijn Quest nu ook ruim 2500 km meegedraaid zonder lek te gaan, dus tot nu toe ook zo'n 3000 lekvrije kilometers.

Opvallend is dat er in het loopvlak van de F-Lites vaak kleine scherpe steentjes blijven hangen. Met Schwalbe Kojaks had ik eerder een vergelijkbare ervaring, maar met een band als de Schwalbe Shredda juist niet. Ik controleer de F-Lites daarom wekelijks op steentjes. Met een klein mesje wip ik de steentjes er uit. Ik vermoed dat dit me heel wat lekken bespaard heeft.