woensdag 23 augustus 2017

Twee Beekies

Ik ben niet zo'n kilometer-fetishist dat ik 'mooie' totaalafstanden ga fotograferen maar vandaag ben ik toch wel in m'n nopjes met de mijlpaal die ik bereikt heb: twee Beekies!

Twee Beekies, hoezo twee Beekies, wat twee Beekies? kan ik de lezer al bijna horen vragen. Wel, eenvoudig: Marcel Beekmans, also known as 'Beekie', de vorige eigenaar van mijn fiets, reed er voordat hij hem aan mij verkocht 11.100 km mee. Dit in ruwweg een jaar, een respectabele afstand! Toen ik vandaag met 47 km/h over de Achterdijk scheurde keek ik op de teller en jawel, daar stond 22.200, ofwel in totaal twee maal de afstand die Marcel met de fiets heeft gereden. Ik had hier ongeveer anderhalf jaar voor nodig.
Het is toch wel een speciaal gevoel dat Quest 752 nu de langste afstand met mij heeft afgelegd.

zaterdag 29 juli 2017

Sultana's en Mintnopjes

Als ik ga fietsen dan neem ik naast water - verpakt in een Camelbak - ook altijd een voorraadje Sultana's - of soms de merkloze variant - mee in het buikzakje van mijn fietsshirt. Toen ik ruim een jaar geleden met de aanschaf van de Quest weer fanatieker begon te sporten had ik regelmatig al vrij snel honger. Als ik tijdens een ritje dan eenmaal begon met het eten van Sultana's dan at ik ze meestal ook de hele rit door. Het valt me op dat, nu ik meer getraind geraakt ben, ik minder snel behoefte heb aan eten onderweg, vaak alleen op ritten van langer dan 75 km. Desalniettemin neem ik de Sultana's altijd mee want fietsen met een hongergevoel is niet fijn.

Hoewel de combinatie van water en Sultana's me in het algemeen goed bevalt als 'voer' voor onderweg is het bij de echt lange en warme ritten onvoldoende uitgebalanceerd. Toen ik vorige jaar een rit van ruim 200km naar Keulen maakte werd ik na een km of 130 bijkans dol van de behoefte aan zout. De smaak van Sultana's werd me veel te weeïg, alleen door aan mijn armen te likken (helaas ook ingesmeerd met zonnebrandolie) kon ik nog een beetje tegemoetkomen aan mijn sterke zoutbehoefte. Ik heb daarom nu voor langere ritten mijn standaarduitrusting uitgebreid met zoute Mintnopjes. Na een km of 100 een paar Mintnopjes is voldoende om mijn behoefte aan zout te bevredigen. Na een paar Mintnopjes smaken de Sultana's ook weer goed.

dinsdag 6 juni 2017

F-Lites toch behoorlijk lekbestendig

Na bijna 3500 km met de F-Lites is het een goed moment om weer wat te delen over mijn ervaringen met de banden, met name ten aanzien van de lekbestendigheid. Wel, daar ben ik al met al toch behoorlijk tevreden over. De band linksvoor is in al die tijd nog niet lek geraakt. De band rechtsvoor ging twee keer lek. Bij het tweede lek vond ik de schade aan de band van het eerste lek te groot en heb ik 'm vervangen. De vervanger was een F-Lite die niet meer nieuw was. Geen idee hoeveel die al gereden had (de band kwam met de Alleweder die ik vorig jaar had gekocht voor een vakantie) maar minstens een km of 300. Die band heeft nu op mijn Quest nu ook ruim 2500 km meegedraaid zonder lek te gaan, dus tot nu toe ook zo'n 3000 lekvrije kilometers.

Opvallend is dat er in het loopvlak van de F-Lites vaak kleine scherpe steentjes blijven hangen. Met Schwalbe Kojaks had ik eerder een vergelijkbare ervaring, maar met een band als de Schwalbe Shredda juist niet. Ik controleer de F-Lites daarom wekelijks op steentjes. Met een klein mesje wip ik de steentjes er uit. Ik vermoed dat dit me heel wat lekken bespaard heeft.

vrijdag 19 mei 2017

De ware sporter

Op de blog van Belle, kampeerwijzer.com las ik een recensie van 'De Renner' van Tim Krabbé. Belle haalt daar een citaat aan dat inderdaad bij eerste lezing nogal vreemd overkomt.

Als je een alpinist vraagt waarom hij een berg beklimt, antwoordt hij: omdat die berg er is. Er is bij mijn weten nooit op gewezen dat dit antwoord onzin is. De wil van de alpinist ontstaat namelijk niet door de berg, maar is er ook zonder berg. De wil van de alpinist is niet zoiets gerings dat hij zoiets toevalligs als de uiterlijke vorm van de aarde nodig zou hebben om te bestaan. Ook als de aarde zo plat was als een biljartbal zouden er alpinisten zijn: de ware alpinisten. De ware alpinist zou zich er zelfs voor schamen zijn wil vorm te laten geven door dingen van een lagere orde als bergen. Er is dus maar één vraag die men met recht aan de ware alpinist zou kunnen stellen: waarom beklimt u nooit een berg? Zijn antwoord zou luiden: omdat er bergen zijn.

Bij het herlezen van dit citaat raakte ik diep ontroerd.

Een sport als wielrennen, als metafoor voor het leven, gaat oppervlakkig beschouwd over het hoogst triviale; wie is er het eerst over de meet. Gaap! Who cares... Wat het interessant maakt is de persoon van de sporter, zijn of haar inzet, strijd, afzien, pieken en dalen, twijfels. Des te sterker de wilskracht van de sporter, des te groter zijn faam, des te fascinerender de persoon.

Die wilskracht, of de wil om te winnen, of algemener om 'meester' te zijn van je omstandigheden, om 'vrij' te zijn is misschien wel de meest essentiële levenskracht. Zoals al gezegd is de sport niet meer dan een metafoor voor het leven. De ultiem vrije geest toont zich sterker dan degene die een berg beklimt 'enkel omdat die er is', de ultieme vrije geest kan met wilskracht zelfs de behoefte overwinnen om de berg te moeten beklimmen. Die innerlijk berg die alleen met wilskracht kan worden overwonnen is van een hogere orde of moeilijkheidsgraad dan de steenhopen buiten onze geest.

woensdag 26 april 2017

Verleiding

Formulieren van de belastingdienst deden me smachten naar fietsen.
Ik nam me voor, zoals vaker, niet te hard te gaan rijden.
Ook zoals vaker, zou dat niet gaan lukken.

De dijk van Vianen naar Rhenen.
Een schilderij met twee horizontale banen.
De blauwe baan bezaaid met scherp afgestoken wolkjes,
in schakeringen van felwit tot donkergrijs.
Onder het blauw, het groen van de lente.
Tussen blauw en groen fiets ik, snel en makkelijk.

Links van me, achter de Rijn, boven de Heuvelrug, kleurt de lucht donker.
De toren van Amerongen verschuilt zich tussen de bomen voor een bui.
Het grijs in mijn spiegels vertelt me dat noodweer me op de hielen zit.

Ik rem voor de afslag naar de Marsdijk.
Achter me zie ik weer de renner die achter een brommer traint.
"Vast zijn pa," denk ik.
Voor ik weer op snelheid ben, halen ze me in.

Ingehaald worden door een racefietser daar hou ik niet van,
ook al hangt 'ie kort achter een brommer.
Ik versnel tot ruim 60 km/h en ga ze voorbij.

Hun snelheid is hoger dan verwacht,
ik moet in de 50 trappen om ze voor te blijven.
Doorpoten, tot aan de Rijnbrug.

Om me niet te laten kennen -"door wie?", zo vraag ik nu -
pak ik huiswaarts nog wat klimmetjes mee.

Afgemat kom ik thuis.
Op Strava zie ik dat de renner een jonge prof was.
"Zonder de brommer was 'ie kansloos!"

De volgende keer weer rustig aan, zeggen mijn benen me.

woensdag 12 april 2017

Goddelijk

Ochtend.
De zon doet een halfslachtige poging. Grauwheid in mijn hoofd.

Pas op het zangfietspad van Houten begint het gloeien.
"Left shoe shuffle, right shoe muffle" schreeuw ik vanuit de fiets.
Ik speel de saxofoon, met Keith en Mick op 'Casino Boogie'.
Nellcôte, Zuid-Frankrijk, schaars geklede meisjes en rondslingerende flessen Jack.

Vanaf Zaltbommel fiets ik langs de Waal,
de machtige stroom waar ooit Bataven Romeinen verjoegen.

Met krap 50 km/h trap ik mezelf over de dijk bij St. Andries.
Ik vlieg, een hogere werkelijkheid dringt zich op.
Met Achilles en Odysseus bevecht ik de Trojanen,
iets met een geschaakte liefde.
Geen beter excuus dan liefde.
"Damn your love, damn your lies", blèr ik haar toe.
Door iedere vezel van mijn lijf stroomt het leven.

Met 50 km/h trap ik mezelf over de dijk bij St. Andries,
als een Griekse god, meester over mijn lot.

donderdag 6 april 2017

Quest op de weegschaal

Goed, ik wilde wel eens weten wat het gewicht is van Quest 752. Eerst zo goed als mogelijk de wielkasten schoongeborsteld. Daarna tasje, pomp en ander reservespul verwijderd, ook de accu. Gewicht toen op twee manieren gemeten: gewicht bij ieder wiel apart én door zelf op weegschaal te gaan staan en de fiets op te tillen. Bij de eerste meting kwam ik in totaal op 30,4 kg, de tweede meting gaf met een sterk 'springende' uitleeswaarde na aftrek van mijn gewicht 33,4 kg. Ik vermoed dat de waarheid ergens in het midden ligt, dus min of meer 32 kg. Dat gewicht is conform de specificaties van velomobiel.nl. Dit zou betekenen dat de reparaties aan de body niet echt significant aan het gewicht hebben bijgedragen.