dinsdag 6 juni 2017

F-Lites toch behoorlijk lekbestendig

Na bijna 3500 km met de F-Lites is het een goed moment om weer wat te delen over mijn ervaringen met de banden, met name ten aanzien van de lekbestendigheid. Wel, daar ben ik al met al toch behoorlijk tevreden over. De band linksvoor is in al die tijd nog niet lek geraakt. De band rechtsvoor ging twee keer lek. Bij het tweede lek vond ik de schade aan de band van het eerste lek te groot en heb ik 'm vervangen. De vervanger was een F-Lite die niet meer nieuw was. Geen idee hoeveel die al gereden had (de band kwam met de Alleweder die ik vorig jaar had gekocht voor een vakantie) maar minstens een km of 300. Die band heeft nu op mijn Quest nu ook ruim 2500 km meegedraaid zonder lek te gaan, dus tot nu toe ook zo'n 3000 lekvrije kilometers.

Opvallend is dat er in het loopvlak van de F-Lites vaak kleine scherpe steentjes blijven hangen. Met Schwalbe Kojaks had ik eerder een vergelijkbare ervaring, maar met een band als de Schwalbe Shredda juist niet. Ik controleer de F-Lites daarom wekelijks op steentjes. Met een klein mesje wip ik de steentjes er uit. Ik vermoed dat dit me heel wat lekken bespaard heeft.

vrijdag 19 mei 2017

De ware sporter

Op de blog van Belle, kampeerwijzer.com las ik een recensie van 'De Renner' van Tim Krabbé. Belle haalt daar een citaat aan dat inderdaad bij eerste lezing nogal vreemd overkomt.

Als je een alpinist vraagt waarom hij een berg beklimt, antwoordt hij: omdat die berg er is. Er is bij mijn weten nooit op gewezen dat dit antwoord onzin is. De wil van de alpinist ontstaat namelijk niet door de berg, maar is er ook zonder berg. De wil van de alpinist is niet zoiets gerings dat hij zoiets toevalligs als de uiterlijke vorm van de aarde nodig zou hebben om te bestaan. Ook als de aarde zo plat was als een biljartbal zouden er alpinisten zijn: de ware alpinisten. De ware alpinist zou zich er zelfs voor schamen zijn wil vorm te laten geven door dingen van een lagere orde als bergen. Er is dus maar één vraag die men met recht aan de ware alpinist zou kunnen stellen: waarom beklimt u nooit een berg? Zijn antwoord zou luiden: omdat er bergen zijn.

Bij het herlezen van dit citaat raakte ik diep ontroerd.

Een sport als wielrennen, als metafoor voor het leven, gaat oppervlakkig beschouwd over het hoogst triviale; wie is er het eerst over de meet. Gaap! Who cares... Wat het interessant maakt is de persoon van de sporter, zijn of haar inzet, strijd, afzien, pieken en dalen, twijfels. Des te sterker de wilskracht van de sporter, des te groter zijn faam, des te fascinerender de persoon.

Die wilskracht, of de wil om te winnen, of algemener om 'meester' te zijn van je omstandigheden, om 'vrij' te zijn is misschien wel de meest essentiële levenskracht. Zoals al gezegd is de sport niet meer dan een metafoor voor het leven. De ultiem vrije geest toont zich sterker dan degene die een berg beklimt 'enkel omdat die er is', de ultieme vrije geest kan met wilskracht zelfs de behoefte overwinnen om de berg te moeten beklimmen. Die innerlijk berg die alleen met wilskracht kan worden overwonnen is van een hogere orde of moeilijkheidsgraad dan de steenhopen buiten onze geest.

woensdag 26 april 2017

Verleiding

Formulieren van de belastingdienst deden me smachten naar fietsen.
Ik nam me voor, zoals vaker, niet te hard te gaan rijden.
Ook zoals vaker, zou dat niet gaan lukken.

De dijk van Vianen naar Rhenen.
Een schilderij met twee horizontale banen.
De blauwe baan bezaaid met scherp afgestoken wolkjes,
in schakeringen van felwit tot donkergrijs.
Onder het blauw, het groen van de lente.
Tussen blauw en groen fiets ik, snel en makkelijk.

Links van me, achter de Rijn, boven de Heuvelrug, kleurt de lucht donker.
De toren van Amerongen verschuilt zich tussen de bomen voor een bui.
Het grijs in mijn spiegels vertelt me dat noodweer me op de hielen zit.

Ik rem voor de afslag naar de Marsdijk.
Achter me zie ik weer de renner die achter een brommer traint.
"Vast zijn pa," denk ik.
Voor ik weer op snelheid ben, halen ze me in.

Ingehaald worden door een racefietser daar hou ik niet van,
ook al hangt 'ie kort achter een brommer.
Ik versnel tot ruim 60 km/h en ga ze voorbij.

Hun snelheid is hoger dan verwacht,
ik moet in de 50 trappen om ze voor te blijven.
Doorpoten, tot aan de Rijnbrug.

Om me niet te laten kennen -"door wie?", zo vraag ik nu -
pak ik huiswaarts nog wat klimmetjes mee.

Afgemat kom ik thuis.
Op Strava zie ik dat de renner een jonge prof was.
"Zonder de brommer was 'ie kansloos!"

De volgende keer weer rustig aan, zeggen mijn benen me.

woensdag 12 april 2017

Goddelijk

Ochtend.
De zon doet een halfslachtige poging. Grauwheid in mijn hoofd.

Pas op het zangfietspad van Houten begint het gloeien.
"Left shoe shuffle, right shoe muffle" schreeuw ik vanuit de fiets.
Ik speel de saxofoon, met Keith en Mick op 'Casino Boogie'.
Nellcôte, Zuid-Frankrijk, schaars geklede meisjes en rondslingerende flessen Jack.

Vanaf Zaltbommel fiets ik langs de Waal,
de machtige stroom waar ooit Bataven Romeinen verjoegen.

Met krap 50 km/h trap ik mezelf over de dijk bij St. Andries.
Ik vlieg, een hogere werkelijkheid dringt zich op.
Met Achilles en Odysseus bevecht ik de Trojanen,
iets met een geschaakte liefde.
Geen beter excuus dan liefde.
"Damn your love, damn your lies", blèr ik haar toe.
Door iedere vezel van mijn lijf stroomt het leven.

Met 50 km/h trap ik mezelf over de dijk bij St. Andries,
als een Griekse god, meester over mijn lot.

donderdag 6 april 2017

Quest op de weegschaal

Goed, ik wilde wel eens weten wat het gewicht is van Quest 752. Eerst zo goed als mogelijk de wielkasten schoongeborsteld. Daarna tasje, pomp en ander reservespul verwijderd, ook de accu. Gewicht toen op twee manieren gemeten: gewicht bij ieder wiel apart én door zelf op weegschaal te gaan staan en de fiets op te tillen. Bij de eerste meting kwam ik in totaal op 30,4 kg, de tweede meting gaf met een sterk 'springende' uitleeswaarde na aftrek van mijn gewicht 33,4 kg. Ik vermoed dat de waarheid ergens in het midden ligt, dus min of meer 32 kg. Dat gewicht is conform de specificaties van velomobiel.nl. Dit zou betekenen dat de reparaties aan de body niet echt significant aan het gewicht hebben bijgedragen.

vrijdag 31 maart 2017

Schrödingers fiets a.k.a. testrit DF

Gisteren zoals al gemeld dus een proefritje gemaakt in de DF. Wat nu volgt is geen 'review' maar zijn hooguit wat losse notities. Ik heb het gevoel nu nog geen afgeronde conclusie te kunnen presenteren.

Omdat ik 1.87 lang ben had ik gesuggereerd in de DF-XL een proefrit te maken. Bij Intercitybike werd ik door Frank echter eerst richting de gewone DF gedirigeerd. Frank vertelde dat de beenlengte of de schoenmaat vaak de beperkende factoren zijn en bij mij zijn mijn benen voor mijn lengte juist ongewoon kort. De DF leek met beperkte aanpassingen in positie van de cranks en het zitje best te gaan passen.

Na een paar keer een blokje om maakte ik een testritje van 30km langs het Ketelmeer. Grosso modo was het ongeveer wel wat ik verwachtte. Zoals zo ongeveer iedereen ook al beweert is één van de eerste zaken die opvallen dat de aandrijving zeer direct voelt. Dat lijkt niet in hoofdzaak een kwestie van het lagere gewicht maar vooral van een stijvere aandrijflijn.

Al na een paar honderd meter viel me op hoe beroerd de standaard demping van het achterwiel is. Op het eerste stukje slecht asfalt begon het achterwiel al te dribbelen. De demping in de DF is denk ik niet slechter dan de standaard demping van een Quest of Strada - volgens Ymte zo 'ie zelfs beter moeten zijn - maar ik ben afgelopen jaar verwend geraakt door verbeterde demping dankzij een prototype hydraulische demper van Velomobiel.nl. In een volgende fiets wil ik dus graag een gelijkwaardige demping.

Een detail: de spiegeltjes zitten dichter bij je hoofd. Daardoor heb je meer zicht als je er in kijkt maar keerzijde is dat je er minder makkelijk in kijkt. In de Quest hoef ik maar iets naar de zijkant te turen om in de spiegels te kunnen kijken, wat het eenvoudig maakt om het verkeer achter je in de gaten te houden. Bij de DF moet je bewuster kiezen om in de spiegels te gaan kijken. Uiteraard is het wel mogelijk om de spiegels meer naar voren te plaatsen maar ze komen dan op een minder nette plek op de fiets.

Inderdaad is de wegligging in de bochten zekerder dan die van mijn Quest. Over zoiets banaals als de topsnelheid durf ik weinig te melden, anders dan dat ik me nog veilig voelde toen ik met bijna 80 km/h de Ketelbrug naar beneden reed (geholpen door een rugwind).

Verder: ik kwam ondanks de instelwerkzaamheden van Frank toch af en toe met mijn hakken tegen de bodem van de fiets. Dat gebeurde vooral op momenten dat ik even wat meer onderuit in de fiets ging zitten. Door de zo net wat kortere afstand tot de cranks hield ik denk ik mijn voeten wat meer verticaal waardoor ze eerder de bodem raakten. Oplossing is waarschijnlijk om de afstand tot het crankstel net nog wat groter te maken. Terug bij Intercitybike leek dat ook nog wel mogelijk: het zitje zou nog een paar centimeter naar achteren geplaatst kunnen worden.

Het lastige van zo'n proefrit is dat het een vergelijking is tussen een fiets die ik gewend ben en die helemaal perfect op maat is en een fiets die nét niet goed op maat ingesteld is. De grote vraag voor mij is nu vooral of ik 'm echt goed op maat kan krijgen - vermoedelijk wel - en hoe die dan rijdt in vergelijking tot de Quest. Als ik de DF goed passend zou kunnen krijgen is het denk ik wel een zeer aantrekkelijk om een fiets te berijden die nergens iets te veel heeft.

woensdag 29 maart 2017

Verkocht!

Morgen ga ik op bezoek bij Intercitybike om een proefrit te maken in de DF-XL. Het is niet zo dat ik directe koopplannen heb maar ik ben wel zeer benieuwd hoe die fiets rijdt. Op basis van wat ik her en der lees en zie heb ik natuurlijk mijn vooroordelen. Mijn indruk is nu dat ik bij een vervanging van de Quest als eerste aan een Quattrovelo zou denken. Qua snelheid ruwweg vergelijkbaar met de Quest maar dan met meer veiligheid en comfort. Van de DF-XL verwacht ik nu vooral dat het meer een fijn racekarretje is, niet zozeer in topsnelheid (minder van belang) maar vooral in het snel optrekken en de wegligging in bochten.

Ik sluit echter niet uit dat ik morgen zo hebberig wordt dat ik er meteen één bestel. Dat is wel een neiging waar je mee moet oppassen. Het ritje dat ik vanochtend met de Quest maakte was namelijk zo fantastisch dat als ik gedacht zou hebben dat het een DF was ik er meteen één besteld had. Gelukkig was het de fiets die ik al heb, dus hoef ik 'm niet meer te kopen!

Ik plande vanochtend om een niet te lang stuk te gaan rijden met redelijk beperkte inspanning. Met die redelijk beperkte inspanning reed ik op de Lekdijk echter zo vele kilometers lang met een snelheid tussen de 45 en de 50 km/h. Heerlijk! En ongelooflijk eigenlijk dat je gewoon met menskracht zonder je het leplazarus te trappen zo snel kan fietsen! Vanwege de heersende wind moest ik op de terugweg wel wat stevig trappen om zo tegen de 45 km/h te rijden, maar ook daarvoor hoefde ik zeker niet in het rooie te gaan.

Benieuwd hoe ik na morgen naar het verschil tussen Quest, Quattrovelo en de DF kijk.