Het leven slaat terug

Nog onwetend kwam in vanochtend in lycra gehuld de trap af. Aan het aanrecht snijd ik twee dikke plakken van het brood dat ik koop in de winkel met een grote maar vriendelijke kabouter achter de toonbank. Gewapend met de boterhammen en een glas jus d'orange kruip ik achter de computer en open achteloos "nu.nl." Ik lees "Martin Bril (49) overleden." Hoewel de Volkskrant in huize Voorburg-Hattink al jaren niet meer door de brievenbus valt, maakt dit bericht om redenen die ik zelf niet direct kan verklaren indruk op me. Zo'n 10 minuten later dan gewoonlijk fiets ik van huis. Iets aan de dag zelf lijkt niet meer mee te willen werken.

Voorbij Breukelen is het fietspad fijn. Automobilisten worden op veilige afstand gehouden, het asfalt is er goed, de weg is lang en recht. Ideale omstandigheden om m'n hoofd heerlijk leeg te fietsen. Het mooie van een leeg hoofd is dat het gevuld kan raken met wat er zich voordoet.

De racefietser die voor me rijdt lijkt uit een modeshow weggereden. Al op grote afstand valt me op hoe verzorgd zijn wielerkleding er uit ziet. De fluorescerend groene stukken van zijn verder zwarte shirt geven geen schreeuwende maar juist een gedistingeerde uitstraling. "Professioneel", denk ik. Die gedachte doet me opleven. Graag zou ik met 'm spelen, 'm niet te hard inhalen, hem het idee te geven dat 'ie aan kan klampen. Na hem even de indruk gegeven te hebben dat 'ie mij zou kunnen volgen zou ik langzaam de snelheid verhogen, 36, 38 km/h. Hij zou niet opgeven. Zijn ijdelheid geeft hem zelfvertrouwen. Heimelijk zou ik er van genieten om hem in mijn achterspiegel zo onopvallend mogelijk te zien puffen terwijl ik de snelheid weer verder verhoog. Zie hem eens fietsen, ha! Ik rijd 40, 42 km/h. Het onvermijdelijke gebeurt, hij geeft op, met een achteloosheid zoals ook een kat kan tentoonspreiden. Alsof het eigenlijk puur toeval was dat hij achter me aan bleef hangen. Ik zou nog wat laatste genot uit deze spelerij halen door flink aan te zetten en er met krap 50 km/h vandoor te gaan, hem in mijn achterspiegel snel tot een klein stipje reducerend.

Die beelden springen in een fractie van een seconde door mijn hoofd. Net voordat ik de man daadwerkelijk inhaal komt hij uit het zadel. Zo te zien enkel om zijn kleding verder te fatsoeneren. Ik heb de man blijkbaar verkeerd ingeschat. Het is niet de snelle professional, maar enkel een modefreak. Met een bedroefd gevoel rij ik hem voorbij. Ik voel me eenzaam. Hoe meer ik andere fietsers langs het kanaal observeer hoe verder ik me van hen verwijderd voel. Ik denk aan Martin Bril. Met zijn gave voor scherpe observatie zal hij zich ook vaak eenzaam gevoeld hebben, stel ik me voor.
Deze dag lijkt niet meer te kunnen lukken.

Voor Abcoude buig ik van het kanaal af. Net om de bocht bij het spoor rij ik een meisje tegemoet. Een scholiere op een stevige fiets. Geen schoonheid, een rond hoofd, korte jongensachtige haren. Hollandse struisheid. De verplichte witte 'oortjes' van een iPod in haar nek. Ze kijkt naar me en lacht een beugel bloot. Alsof ze m'n gedachten kon lezen en me wilde troosten. Rechts van me breekt de zon door het grijze wolkendek. "Het leven slaat terug," schiet er door mijn hoofd.

Deze dag kan niet meer stuk.

BTW, de teller in de Quest staat op ongeveer 3310 km.

Vredestein HPV, Perfect Moiree en Schwalbe Kojak

Onder het motto "een nieuw seizoen, tijd voor nieuwe banden" heb ik vandaag de Vredestein Perfect Moiree's vervangen door verse Schwalbe Kojaks. De Kojaks schijnen net iets sneller te zijn maar misschien ook wat minder lekbestendig. Dat ga ik dus zelf eens testen. Over de snelheid verwacht ik niets zinvols te kunnen zeggen. De omstandigheden van het moment en vooral het gevoel van de dag maken mijns inziens dat er niet te veel waarde gehecht moet worden aan subjectieve beoordelingen over de snelheid van een band. Een uitroltest zegt veel meer maar ook die moet denk ik niet als de absolute waarheid gezien worden, wel als een redelijke indicatie van de verschillen in rolweerstand. Immers, een uitroltest onder andere weersomstandigheden en op ander wegdek zal goed tot andere resultaten kunnen leiden.

Maar goed, misschien ga ik hier binnenkort toch enthousiast roepen dat de Kojaks heel snel zijn (of juist niet).

Over lekbestendigheid durf ik me wel uit te laten, hoewel het statistisch volslagen onverantwoord is om conclusies te trekken op basis van de ervaringen met een paar examplaren, opgedaan over enkele honderden kilometers.

De Vredestein HPV's bevielen me niet goed. De eerste was lek na ongeveer 400 kilometer. Een ander gloednieuw exemplaar na 500 kilometer. Die band heb ik na nog eens 500 kilometer vervangen omdat de scheur in het canvas te groot was en de reparatie aan de binnenzijde niet hield.

De Vredestein Perfect Moiree's bevielen beduidend beter. Zeker niet significant trager dan de HPV's (zegt ik toch wat over de snelheid, maar zie eens hoe voorzichtig!) maar in ongeveer 1500 kilometer niet lek gereden. Er zaten diverse kleine steentje in het loopvlak (ééntje zelfs net door het canvas heen) maar mijn indruk is dat de band minder snel scheurtjes oploopt dan de HPV's. Plan is nu om deze zomer de Kojaks op te rijden en als het dan echt herfst wordt de gebruikte Perfect Moiree's weer terug te leggen.

De Schwalbe Kojaks bleken vandaag, in tegenstelling tot diverse berichten op het internet, eenvoudig om te leggen. Geen problemen met hoogteslag, tenminste niet bij de draadversie die ik gebruikt heb (er is ook een Kojak als vouwband). Achter is de fiets overigens sinds oplevering voorzien van een 26" Kojak. Die is al bijna 3000 km lekvrij. Wel kon ik er vandaag de nodige kleine steentje uit peuteren. Slechts één beschadiging aan de band was net wat groter. De band ziet er verder nog goed uit.

Beware of the White Van Men!

Hoewel er op industrieterrein Lage Weide fietspaden zijn is het er echt Autowereld. Als fietser ben ik dus zeer beducht voor verkeer dat vergeet dat er ook fietsers bestaan. Vooral bij afslaand verkeer ben ik alert.

Afgelopen vrijdag in de ochtend zag ik nog ruim voor me een trits tegemoetkomende afslaande auto's. De laatste in de rij zou absoluut voor me moeten stoppen. Die laatste in de rij was echter een wit bestelbusje. Nu was ik gealarmeerd. Een White Van Man, de meest gevaarlijke categorie bestuurder! Witte bestelbusjes worden in het algemeen bestuurd door jonge mannen (2 x een risicopunt). Het voertuig is van hun werkgever wat niet stimuleert tot voorzichtig rijgedrag (nog een risicopunt) en de wagens zijn meestal geheel anoniem (nog meer aanleiding tot risicovol gedrag, nu 4 punten bij elkaar opgeteld).

Als ik 's ochtend op Lage Weide op collision course zit met een White Van Man is het uitgangspunt dus dat hij me niet ziet. Dat bleek vrijdagochtend terecht. Ik flink remmen en claxonneren tegelijk. Ik hoop dat 'ie me uiteindelijk nog wel gehoord en gezien heeft maar waarschijnlijk grossierde hij in risicopunten en was hij ook aan het bellen terwijl de muziek aan stond. Een White Van Man is en blijft immers een White Van Man.

Kilometerstand na vrijdag 2887 km.

Ik herhaal mezelf...

Ik herhaal mezelf, maar wat een fiets is die Quest! Snel! Zeker nu met het wat warmere weer. Vanavond reed ik van kantoor naar huis in 1 uur 25 minuten. Dat is een gemiddelde van 37 km/h. Dan te bedenken dat grote stukken mijn snelheid vrij laag ligt omdat de wegen te slecht zijn (vooral rond Abcoude) of ik me moet aanpassen aan het overige (mn fiets-) verkeer (vooral in Amsterdam). Langs het kanaal is het echter doorknallen, echt een fantastische route voor een Quest (afgezien van het stuk met de nare drempels bij Breukelen). Ik sloof me overigens nog niet eens echt uit...

Afstand vandaag zoals gewoonlijk 106 km, overall afstand 2781 km.

Toegejuicht

De communicatie tussen verkeersdeelnemers is doorgaans zeer beperkt. Soms geeft men elkaar een vriendelijk gebaar, van "gaat u maar voor", of "bedankt", incidenteel uit men -al dan niet binnensmonds- een verwensing en daar blijft het dan doorgaans bij. Alleen al vanuit dit perspectief was mijn woon-werkritje van gisteren uniek.

Zodra ik 's ochtends in de fiets stapte begon het te regenen. Na 100 meter stopte ik om mijn helm te verruilen voor een pet, om zo, mijn ogen enigszins afgeschermd, wat beter zicht te hebben. Dat viel echter tegen. De regen kwam met bakken ijskoude druppels naar beneden. De spetters maakten dat ik mijn ogen wel dicht moest knijpen. Het was afzien. Ik nam in overweging maar weer om te keren, zo naar Amsterdam fietsen is geen doen.
Gelukkig hield de heftige regen voor Nieuwegein op. De rit verliep verder zonder veel noemenswaardige feiten, behalve dan dat ik met de flinke tegenwind en een wat te kort aan echte 'fietslust' genoegen nam met een kruissnelheid van ongeveer 38 km/h langs het kanaal.

Voor de terugweg verheugde ik me al op het voor de wind rijden. Tot Abcoude hield ik het tempo beperkt. Net voorbij Abcoude stopte ik om de te warme lange fietsbroek uit te trekken. Als snel reed ik dik 40+. Bij het goede asfalt van het fietspad langs het kanaal aangekomen verhoogde ik de snelheid geleidelijk tot achter in de 40. Het ging vrij gemakkelijk. Tot mijn plezier zag ik in de buurt van de veerpont een racefietser voor me. Vanuit een kinderlijk genoegen om er echt hard voorbij te gaan verhoogde ik de snelheid tot 50 km/h. Net voordat ik er voorbij kwam ging hij op de pedalen staan. Hij zal ook wel gedacht hebben "laat ik met die wind mee eens echt hard gaan." Sorry man, voor het verstoren van dat gevoel van snelheid, maar ik genoot er wel van...

Voorbij Breukelen zijn er verkeersdrempels om auto's te ontmoedigen. Normaal rij ik daar met ongeveer 36 km/h overheen. Harder is niet prettig meer. Met de heersende wind was het echter bijna niet te doen om zachter dan 40 te rijden. De eerste keer reed ik er met 40 dan ook veel te hard overheen. De fiets kwam bijna los van de weg... Enorm zonde om als fietser telkens zo flink af te moeten remmen, zo kan het niet bedoeld zijn.

Voorbij die nare drempels kreeg ik behoefte om weer lekker door te trappen. Langzaam nam mijn snelheid toe, van 45 km/h tot 49 km/h, tot zelf 52 km/h. Wat een snelheid! Ik kreeg zelfs de neiging om nog wat harder te trappen toen een stoptrein me inhaalde. Met een snelheid van nog steeds ruim 50 km/h reed ik voorbij station Maarssen drie voetgangers tegemoet. Drie mannen van het negroide ras. De parka's die ze droegen wekten de indruk dat ze pas kort geleden vanuit Afrika naar Nederland waren gekomen, alsof ze nog moesten wennen aan het klimaat. Toen ik ze voorbij ging begonnen ze me tot mijn verrassing toe te juichen. Alsof ik Lance Armstrong was, in een tijdrit in de Tour de France, bezig de voorsprong op Jan Ullrich spectaculair te vergroten.

Bij Lage Weide paste ik mijn snelheid aan op de weinig fietsvriendelijke omgeving aldaar. Weer op de weg en het fietspad langs het kanaal kon ik weer vaart maken. Toen ik de weg op draaide lang het kanaal in Nieuwegein zag ik een bromfietser achter me. Juist op die weg is het fijn goed hard te gaan. Je begint er heuvelafwaarts en het asfalt is er goed. Ik zette dus flink aan en zag de afstand tot de bromfietsers eerder groter dan kleiner worden. Mijn teller gaf 54 km/h aan. Bij het rode stoplicht kwam hij alsnog naast me: "Man, je reed hard! Wel 55, ik kon je niet eens bijhouden! Goed man!" Toch wat verguld gaf ik aan dat dit geen normale snelheid voor me is. "Ga je dan nog harder?" vroeg hij. Dat ik vertelde dat dit een sprintje was stelde hem gelukkig niet teleur. Toen het licht op groen sprong reed hij gebarend met zijn duim omhoog weg.

Dagafstand 106 km, totale afstand 2568 km.

Alles is goed

Zaterdagochtend stapte ik om 6:20 in de fiets. Buiten vroor het licht. Flarden mist hingen boven de berijpte weilanden. De zon begon net op te komen, schijnbaar enkel met het doel om de statige bomen van Amelisweerd op de de mooist mogelijke manier contrastrijk te belichten. Wat kilometers verderop, in de Flevopolder, speelde zij een ander spel. De eentonigheid van het landschap werd versterkt door mist maar juist aan die schijnbaar tijdloze eentonigheid wist de zon met flarden licht een bijzondere magie te geven. De af en toe opdoemende windmolens maakten het geheel op bijna surrealistische wijze af.

De tocht naar Dronten leek vooral naar beneden te gaan. Kruissnelheid 40+.

Bij Velomobiel werd de achterbrug van de Quest door Allert preventief versterkt. Mijn klachten over de remkracht van de fietsen bleken na enig onderzoek veroorzaakt door een metalen dopje op de remkabel die niet goed zat en daardoor ingesleten was. Een relatief klein en goed te verhelpen euvel dus.

De terugweg baadde in het zonlicht. De magie van de heenreis was als een droom weer verdwenen. De focus van mijn aandacht lag nu met name op de fiets en het fietsen. Dat ging perfect. De fiets remt weer zoals het hoort. De cranks lijken, sinds ik ze vorige week 1 cm naar voren geplaatst heb, ook een ideale positie bereikt te hebben. Mijn conditie is flink verbeterd sinds de vorige keer dat ik dit ritje maakte, half november 2008. Hoewel ik dit keer heen én terug reed lag het tempo flink hoger. Zelfs aan het einde van de rit kon ik nog een paar keer met racefietsers spelen door ze met 45 km/h in te halen. Wat een fiets, die Quest! Weer thuis nauwelijks vermoeid en zeer voldaan.


Ritafstand 172 km, overall kilometerstand 2462 km.

Als de snelweg er voor fietsers was

Er was ooit sprake van dat er langs het Amsterdam-Rijnkanaal een fietssnelweg "van Dom tot Dam" zou komen. Een klein stukje van dat traject, ter hoogte van station Maarssen, is wel aangepakt en getransformeerd van één van de slechtste fietspaden van Nederland tot een retesnel stukje asfalt. Op dat stukje van zo'n krap 3 km behaal ik gedurende een woon-werkritje dan ook de hoogste snelheden. Zo'n 45 km/h is geen uitzondering. Heerlijk fietsen daar!

Ik fantaseerde wat over snelwegen voor fietsers en vroeg me af wat het zou betekenen als ik als fietser de snelweg op zou mogen. Volgens de routeplanner verkort dat mijn ritje van 53 km tot 49 km. Van die 49 km is 41 km snelweg. Geen idee hoe snel het asfalt van een snelweg voor een fiets is, maar het lijkt me geen vreemde inschatting dat ik die 41 km snelweg zonder te veel moeite in een uur kan rijden. De resterende 7 km is met stoplichten en al zeker binnen 15 minuten te doen.

Mijn reistijd zou dus, als de snelweg niet voor auto's maar voor fietsers aangelegd was, nog slechts 1 uur 15 minuten bedragen. Een snelheidswinst van ongeveer 25 minuten ten opzichte van de huidige route! Met de fiets over de snelweg is het nog maar nauwelijks langer dan het huidige openbaar vervoer (~ 1 uur 10, met fiets, trein met overstap en fiets).

Geeft je te denken... Camiel, Tineke, wel eens van een Quest gehoord?

BTW, de kilometerstand bedraagt nu 2184 km.