Hard en kort & paarden

Vandaag een uurtje gefietst en geprofiteerd van het plots tevoorschijn gekomen zonnetje. Ik besloot om er maar een trainingsritje van te maken. Dat gecombineerd met de harde wind maakte dat mijn snelheid flink varieerde. Tegen de wind in reed ik met de nodig moeite net in de 40. Met de wind gunstig reed ik een flink stuk om en nabij de 50 km/h. Topsnelheid was 54 km/h. Tussen de periodes met flink doortrappen in lag de snelheid rond de 35, soms lager.
Voor het eerst in de Quest gereden met een hartslagmeter. Als ik keek gaf die waarden tussen de 140 en de 170 aan.

Ik reed een gebruikelijk rondje: naar Schalkwijk, een stukje over de Lekdijk, door 't Goy, en daarna via Fort bij Vechten terug naar huis.

Kort na Fort Vechten maakte een schichtig paard dat ik besloot om maar beter een stukje om te rijden langs de A27 dan te kijken hoe het paard zou reageren ( eerder had ik in een velomobiel een slechte ervaring met een ontmoeting met een paard).

De teller staat nu op 2078 km.

Oefening in discipline

Naar het werk fietsen met de Quest is voor mij onder andere een oefening in discipline. De kou, het duister, de regen, het vroege opstaan, de vele kilometers.... stuk voor stuk goede redenen om niet 53 km naar je werk te rijden, of niet soms?

Onzin! Uiteindelijk zit het allemaal tussen de oren. Dat valt me telkens weer op als ik me over alle drempels heen gezet heb en weer ben gaan fietsen. Als ik eenmaal fiets is het weer genieten. Discipline is het enige dat nodig is. De kou? Als je je maar niet alleen richt op de sensatie in je tenen ook bij -6 ºC geen probleem! Het duister? Tja, je moet iets beter opletten, vooral om geen andere fietsers met minimaal licht omver te rijden. De regen? In een Quest? Waar hebben we het over! De vele kilometers? Zo ver is 53 kilometer nu ook weer niet en het fietsforenzen is bovendien een hele efficiënte manier om aan de zo zinvolle lichaamsbeweging te komen.

Volgens mij zijn we met zijn allen in deze samenleving steeds meer watjes geworden. Weekdieren zijn we, verwend en lui!

Mezelf incluis.

Vanochtend zou ik voor de tweede keer deze week met de fiets naar het werk kunnen rijden. Ik ging dus niet. Vanochtend lag alles klaar voor vertrek. Mijn excuses waren niet de kou, het duister of de regen maar

• door het drukke werk een paar nachten sub-optimaal geslapen (ach...)
• vannacht een paar keer door de kinderen in de slaap gestoord en kon de slaap daarna niet goed meer vatten (tjonge..)

Ik heb nog heel wat te oefenen in discipline voordat fietsen gewoon fietsen wordt.

Voor de statistiek: de teller in de stilstaande Quest staat op 2042 km.

Velosofie deel 1

Als ik fiets lijkt het alsof in een bron van creatieve energie aanboor. Ik krijg zin om te schrijven, te fotograferen, te filosoferen of zelfs te dichten. Waarover dan? Over fietsen natuurlijk! Of meer dan dat, over fietsers vooral. De aanblik van een fietser geeft me zelden géén goed gevoel. De man van in de 50 die 's ochtends vroeg door het duister en de regen naar zijn werk op het industrieterrein Lage Weide fietst, een held. De huisvrouw, beladen met boodschappen onderweg naar huis, bewonderenswaardig. De vader, stevig doortrappend met een kind voorop en achterop, vertederend. Het meisje dat al SMS-end door de stad rijdt, allerschattigst.

Ik hou van ze allemaal.

Maar het meest nog van fietsende meisjes. Een vrouw op een fiets, op een bepaalde manier komt daar magie bij vrij. Het is wonderlijk. Ik zou ze het liefste allemaal willen fotograferen, jong of oud, mooi of lelijk. Dat schiet helaas niet op en tussen droom en daad ligt een wereld van schijterigheid verpakt in rationeel klinkende uitvluchten.

Het beste excuus tot nu toe is de site Amsterdamize van Marc van Woudenberg. Wat een schitterende foto's! Wat een liefde voor de fiets en haar berijders en berijdsters. Bezoek en geniet!

BTW, de teller in de Quest staat vandaag op ~ 1930 km.

Wat een fiets! Een nieuw record.

Wat betreft de meerkeuzevraag: ik denk dat Wilfred gelijk had. De snelheid van mijn fiets lag de 13e waarschijnlijk vooral laag doordat de Perfect Moiree linksvoor niet op druk was. Gisteren ben ik de band op gaan pompen en de druk leek toen nog krap de helft te zijn van de 6 bar waar ik 'm een week geleden op gebracht had.

Vanochtend voelde de band gelukkig nog hard. De rit naar kantoor ging oké, kruissnelheid langs het kanaal ongeveer 38 km/h. Op de terugweg stond de wind gunstig en ik had goede fietszin. En het ging snel! Langs het kanaal flinke stukken dik harder dan 40 km/h. Toen ik voor mijn huis in Houten in de remmen kneep kon ik op mijn horloge aflezen 1 uur 31 minuten onderweg te zijn geweest. De gemiddelde snelheid bedroeg daarmee 35 km/h. Wat een fiets, die Quest! Het komt natuurlijk niet vanzelf maar toch onvoorstelbaar dat een niet bijzonder sportief type er zo hard mee kan rijden.

Nog wat curieuze zaken vandaag: op de heenweg reed ik bijna een vogel (merel? het was donker...) van zijn sokken. Op de terugweg ter hoogte van de DE bij Utrecht sprongen er plots twee konijnen voor de fiets langs. Scheelde weinig. Ik was net weer van de schrik bekomen, draai na de Prins Clausbrug het donkere fietspad weer op en denk "ligt daar iets midden op de weg ofzo?" Zie ik ineens dat er een reiger midden op het fietspad staat. Op een veer na had ik nu broodje reiger kunnen eten... Het lijkt wel of het voorjaar weer in de lucht zit, de dieren hebben andere zaken aan hun kop dan hun eigen overleven...

Vandaag 107 km, in totaal 1718 km.

Een meerkeuzevraag

Vandaag was ik niet vooruit te branden. Zowel op de heenweg naar kantoor als op de terugweg naar huis moest ik moeite doen om een kruissnelheid van ongeveer 35 km/h te halen. Sinds de vorige zeer snelle ritten zijn er een paar zaken veranderd. Wat zou de oorzaak zijn?

• Het gaatje dat ik voor het fietsslot in de wieldoekjes van het achterwiel heb gebrand verstoort de stroomlijn substantieel.


• Een flinke verkoudheid en bijkomende slechte nachtrust hebben zijn weerslag gehad op mijn conditie.


• De nieuwe Vredestein Perfect Moiree banden zijn onder heersende condities trager dan de juist vervangen en al lekker ingelopen Vredestein HPVs.


• De linker voorband was niet voldoende op druk, en en daar schijnen Perfect Moirees flink trager van te worden.

Onder de goede inzenders wordt een pak Albert Heijn Fruitrepen verloot (smaak Appel).

Kilometers vandaag 106, kilometers in totaal 1610.

Wanneer vervang je een band?

Naar aanleiding van de lekke band die ik zo'n 600 km geleden had informeerde ik op de Ligfiets Google Group wanneer het zinvol is een band te vervangen. Veel fietsers blijken door te rijden totdat het canvas op het loopvlak in beeld dreigt te komen of totdat er zeer frequent lek gereden wordt. De discussie leverde geen antwoord op mijn specifieke probleem: wanneer is een snee in een band zo groot dat het wijs is hem te vervangen.

De Vredestein HPV buitenband had een scheur die aan de buitenzijde bijna 1 cm bedroeg en aan de binnenzijde een mm of 4. Ik repareerde de band door aan de binnenzijde duct tape te plakken en het rubber aan buitenzijde met superlijm aan elkaar vast te lijmen. Dat zag er weer netjes uit.

Vandaag controleerde ik de staat van de banden en zag dat de gerepareerde snee dusdanig open was gaan staan dat ik besloot 'm te vervangen. Aan de binnenzijde bleek ook de ducttape ter plekke doorgescheurd te zijn. De binnenband zelf was nog heel maar de plakker bleek er ook niet fijn meer op te zitten.

Ergo, vooraan vervang ik een buitenband als er een snee van een mm of 3 of meer in zit.

Afsluitend nog wat feitjes:
De Vredestein HPV (eentje met grijze wangen) heeft het krap 800 km volgehouden. De fiets is nu voorzien van Vredestein Perfect Moiree 35 mm. Ik overweeg toch nog een Vredestein HPV te bestellen om de overgebleven band, die nog in goede staat is, te kunnen vergezellen. Daarnaast overweeg ik een paar Schwalbe Kojaks of Marathon Supremes te bestellen (bij gebrek aan Primo Black Comet Kevlar..).

Het Spooklekpad bij Abcoude

Telkens als ik vanaf het Amsterdam-Rijnkanaal afbuig richting Abcoude denk ik "He, heb ik een lekke band?" De fiets begin te trillen, herrie te maken, de snelheid loop terug, allemaal tekenen van een lekke band. Op de Indijk denk ik dat dus telkens, maar iedere keer blijkt er gelukkig weer niets aan de hand. Als verderop het asfalt weer glad wordt loopt de fiets geruisloos weer 40+. Typisch een spooklekpad dus.

Nog wat statistieken voor vandaag:
Voor het eerst binnen 1 uur 40 min naar kantoor gereden. Een collega die min of meer dezelfde route deed met de trein had er vandaag 2 uur 30 minuten voor nodig.
Kruissnelheid (langs het kanaal) lag hoger dan voorheen voor een woon-werkrit, op de terugweg tussen de 38 en 45 km/h.

Afstand afgelegd vandaag 106 km.
Totale afstand gereden 1501 km.